We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Το λεπτό όριο μεταξύ εγωισμού και... εγωισμού

4 5 359
28.12.2018

Ο Ολυμπιακός στην Κωνσταντινούπολη αδίκησε ένα μικρό μέρος της προσπάθειας που έκανε από το Μόναχο κι έπειτα. Βαθμολογικά μιλάω διότι τώρα θα είχε εδραιωθεί για τα καλά στην πρώτη «τετράδα» έχοντας αποκτήσει διαφορά από τους διώκτες της τέταρτης θέσης.

Για μία ακόμη σεζόν φρόντισαν να βγάλουν πολύ κακό αγωνιστικό πρόσωπο απέναντι στη χειρότερη ομάδα της διοργάνωσης. Φαίνεται πως τους έχει γίνει συνήθεια μιας και κάθε χρόνο δεν αποφεύγουν τέτοιου είδους γκέλες.

Οι Πειραιώτες μου φάνηκε πως παρουσιάστηκαν χωρίς συγκέντρωση από την αρχή κιόλας του αγώνα.

Στο βαθμό της μικρής αγωνιστικής μου εμπειρίας που έχω μπορώ να κατανοήσω τέτοιες βραδιές. Όταν μία πολύ καλή ομάδα αντιμετωπίζει μία χειρότερη, πολλές φορές (και είναι λογικό) να ξεκινάει το παιχνίδι με το σκεπτικό, «έλα μωρέ, δύο λεπτά μπάσκετ θα παίξουμε, θα βάλουμε και δύο τρίποντα και το πήραμε το ματσάκι».

Δυστυχώς το σκεπτικό είναι παρόμοιο από τους Γκουρούδες μέχρι τον Ολυμπιακό.

Απλά είναι διαφορετικό το επίπεδο των αντιπάλων.

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ

Αγωνιστικά μιλώντας για μένα δύο στοιχεία έπαιξαν ρόλο στο αποτέλεσμα. Η κακή άμυνα των τριών πρώτων δεκαλέπτων και ο λανθασμένος εγωισμός πολλών πρωταγωνιστών.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά...

Άμυνα ούτε καν με τα μάτια. Από τους 24 πόντους της Νταρουσάφακα στην πρώτη περίοδο οι 20 ήταν πανεύκολοι. Όχι εύκολοι. Πανεύκολοι. Οι πολύ κακές επιλογές στην επίθεση δημιουργούσαν συνεχώς ανισορροπία στην άμυνα και ο ένας αιφνιδιασμός διαδεχόταν τον άλλον.

Λες και ήταν μαγεμένοι και δε γύριζαν πίσω στην άμυνα παρά μόνο για να μαζέψουν τη μπάλα από το καλάθι.

Η κακή άμυνα ήταν........

© gazzetta