Ένας οργανισμός που σφύζει από υγεία. Τρέχει με υπομονή ένα συγκεκριμένο πρότζεκτ χωρίς “επανεκκινήσεις” και δράματα, όταν αντίκρυσε την αποτυχία. Συνδυάζει θέαμα, ανάπτυξη νέων παιχτών και αποτέλεσμα. Η εικόνα της Βαλένθια στη φετινή Ευρωλίγκα δεν είναι καθόλου τυχαία.

Από την εποχή του μισού γηπέδου, των συνεργασιών και των γεμάτων με fundamental “Ευρωπαίους” παίχτες ρόστερ (λες και βλέπαμε μια εκδοχή των παραδοσιακά “λευκών” Γκονζάγκα ή Ουισκόνσιν στη Γηραιά ήπειρο) στον Πονσαρνάου και στον Πενιαρόγια, στη στροφή στην αθλητικότητα με τον Μούμπρου και πλέον σε μια άλλη αγωνιστική πλατφόρμα η οποία απαιτεί ορκισμένους πιστούς για να επιτύχει.

Η ομάδα που “έγραψε” φέτος 4-0 απέναντι στους δικούς μας “αιωνίους”, είναι μια Paris on steroids. Ξεκίνησε να δουλεύει αυτό το μοντέλο περύσι, βασιζόμενη (και) σε έμπειρους -εκτός των άλλων- αθλητές όπως ο Κρις Τζόουνς, ο Οτζελέι, ο Γιόβιτς ή ο Σεστίνα. Η απογοήτευση την πότισε, όταν στους ημιτελικούς του EuroCup (μπαίνοντας ως μεγάλο........

© gazzetta