We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Από το δαχτυλίδι στο Μαϊάμι, τι άλλο θα ζήσω;

2 1 37
21.10.2021

Τα πολυήμερα ταξίδια στην Αμερική και ειδικότερα για δουλειά που σχετίζεται με το ΝΒΑ, έχουν μόνο ένα κακό. Κοιμάσαι ελάχιστα. Λίγο η διαφορά ώρας και το γεγονός ότι όταν εσύ πρέπει να ξεκουραστείς, οι υπόλοιποι πίσω στο γραφείο δουλεύουν και προκύπτει συνεχώς ανάγκη για συνεννόηση και λίγο οι πολλές ώρες που ξοδεύεις στα γήπεδα με τους αγώνες και τις προπονήσεις, είσαι συνεχώς στην... τσίτα!

Και μετά από την υπερένταση των πρώτων 2-3 ημερών, σέρνεσαι. Δεν το γράφω για να παραπονεθώ και ξέρω καλά ότι οι περισσότεροι από σας που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα μου πείτε "τι μας λες τώρα ρε φίλε;" και θα έχετε ένα δίκιο. Απλά στο 48ωρο που συμπλήρωσα στο Μιλγουόκι, δεν κοιμήθηκα ούτε 6 ώρες στο σύνολο, οπότε μόλις είδα ότι το ενοικιασμένο αυτοκίνητο με το οποίο νωρίς το πρωί θα επέστρεφα στο αεροδρόμιο του Σικάγο, η αλήθεια είναι ότι βρέθηκα ένα βήμα πριν την κατάρρευση.

Ευτυχώς, που ο καλός φίλος και επί σειρά ετών ρεπόρτερ των Μπακς στην Journal Sentinel (συνταξιούχος πλέον), Τσαρλς Γκάρντνερ, είχε την ευγενή καλοσύνη να με πάει με το αυτοκίνητό του στο αεροδρόμιο «O 'Hare» (130 χιλιόμετρα απόσταση, όχι αστεία), γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα είχα χάσει το αεροπλάνο για το........

© gazzetta


Get it on Google Play