İbn Arabi, kelimeyi tarif ederken; “Kelime yara izidir” diyordu. İnsanda izi olan kelimelerin insanın üzerindeki etkisi daha sağlam olacaktır. Kavramları kavrayabildiğimiz oranda, “kavi” oldukları oranda;  tutunabileceğiz, bizi tutacak, kavrayacak, sıcaklığını hissettirecektir. İnsanın kelimelerle ilişkisini önemsiyorum. Zira bazı kelimeler, insanın hayata bakışını, duruşunu, yaklaşımını dahası baştan ayağa hayat felsefesini ortaya koyar. Kendisinde izi olan kelimeleri olmalı insanın o kelimelerle hayat yolunu yürüyebilmeli… Yazımıza böyle bir girişle başlamamızın sebebi esasen benim için böyle bir kelime olan yol ile ilgili, yola dair, yolcuya dair, yoldaşa dair bazı notlarımı hayatımda yeniden ve yineden bir yola çıkış öncesinde hatırlamak ve hatırlatmak içindir. Evet, sözü daha fazla uzatmadan sizi benim için yol azığı olan notlarla baş başa bırakayım… Yolunuz, yolumuz açık olsun efendim… 

"Yolcu da, yolda, menzilde bir değil midir? 

Kend'oluş, kendinden kendine yolculuk değil midir?

Kend'olmak, kendine doğru gelmek değil midir? 

Başlangıçta (ve/ya sonda) dürülü olan neyse öz-lem'e de yani kend'olmada açar kendini. Yolda olmak, özlemektir; zira, öz-lemiş olmaktır yola çıkışı mümkün kılan ve ara-yan olarak öz-leyen arada olmaya bırakılmışlığında öze doğru yola çıkmıştır çoktan...

Özlemek, öze doğru yolculuğa baştan sona refakat eder; yolda, yolcu yolun, yol yolcunun refiki olur. Yolda, yol ve yolcu birbirine karışır.Yolla hemhal olur, yollaşırız böylece. Yürürüz, yol bizimle yürür. 

Yürüyen yola yoldaş oluruz. Yürüdükçe yolun kendi, aradıkça arayışın kendi oluruz. Yollanmışlığımız, kend'oluş yolculuğumuzun, bir başka ifadeyle özlemeyle belirlenen olmaklığımızn ifadesidir." ( Özkan Gözel; Öznenin Hakikat Kaygısı)

“Anladım üstadım / yol / yolcu/anladım /ama işte görüyorsunuz/ bu yol böyle yürünmüyor / işte görüyorsunuz/ bazı yolculuklar yolcuyu yola getirmiyor/ yola kiminle çıktığımıza dikkat etmek gerekiyor / birlikte yola düştüğümüz adamlar bir türlü yola gelmiyor/ hayallerimiz yarı yolda kalıyor /işte görüyorsunuz üstadım/ yolcular yolunda gitmeyince işler de yolunda gitmiyor/ yoldaşların yolsuzluk yapması büyük felaketlere yol açıyor / yol boyunca beraber olduğumuz adamlar gönlümüzü yolgeçen hanı sanabiliyor / işte görüyorsunuz /kervan yolda düzülmüyor/yol yordam bilmeyen eşkiyalar yol kesiyor/ yol başında durup yolunu şaşıranlara yol göstermek lüzumu hasıl oluyor/ işte görüyorsunuz/ birlikte yola çıktığımız kişi yoldan çıkarsa yol yakınken bir........

© Gazete İpekyol