Son yıllarda gençlerin yüzüne dikkatle baktınız mı?

Gözlerinde olması gereken heyecanın yerini kaygı, merakın yerini endişe, hayallerin yerini ise yetişme telaşı almış durumda. Daha çocuk yaşlarda başlayan yarış, gençlik yıllarında hızlanıyor ve birçok gencimiz ne çocukluğunu ne de gençliğini yaşayabiliyor.

Sürekli bir yerlere yetişmek, bir şeyleri başarmak, beklentileri karşılamak zorundalar. Bir sınav bitiyor, diğeri başlıyor; bir hedefe ulaşılıyor, bu kez daha büyüğü önlerine konuluyor. Oysa insan bazen sadece durmak, nefes almak ve yürüdüğü yolun farkına varmak ister.

Gençleri gerçekten hayat mı yoruyor, yoksa bizim onlardan beklentilerimiz mi?

Biz yetişkinler çocuklarımızın iyi okullarda okumasını, iyi meslekler edinmesini ve güzel bir gelecek kurmasını istiyoruz. Ancak bazen destek olmakla baskı kurmak arasındaki ince çizgiyi fark edemiyoruz. Oluşturduğumuz panik havası, gençlerin omuzlarına ağır yükler bırakıyor. Oysa bir toplumun geleceği korkuyla değil, güvenle inşa edilir.

Bugün gençlere güvenmekten söz ediyoruz ama hayatın her alanında güvensizliği besliyoruz. Sürekli kıyaslıyor, eleştiriyor ve daha fazlasını bekliyoruz. Sonra da özgüven sahibi, üretken ve mutlu bireyler yetişmesini umut ediyoruz.

Bu günlerde milyonlarca öğrencinin gündeminde sınavlar var. Evet, sınav önemlidir; ancak sınavı hayatın tamamı hâline getirmek gençlere yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biridir. Çünkü hayatın kendisi zaten bir sınavlar bütünüdür. İnsan bazen okulda, bazen işte, bazen dostluklarında,........

© Gazete İpekyol