İşçilerin yaşarken korunmasını istiyoruz |
İzmir Aliağa… Yine bir iş cinayeti. Yine göz göre göre gelen, geliyorum diye bağıra bağıra gelen ölümler… Ve yine bildik devlet töreni başladı. Önce taziye mesajları, ardından kameralar karşısında üzgün yüz ifadeleri, peşinden “Konunun takipçisiyiz” açıklamaları… Herkes görevini yaptı! En azından kameralar önünde. Ben artık saymayı unuttum. Siz hatırlıyor musunuz kaç işçi öldü? Kaç aile dağıldı? Kaç çocuk babasının yolunu gözlerken yetim kaldı? Kaç eş, akşam eve dönmesini beklediği insanın cenazesini karşıladı? Ama bir şeyi unutmayalım: Ölenler birer sayıdan ibaret değildi. Her birinin ayrı bir yaşam öyküsü, ayrı bir yoksulluğu, ayrı bir umudu vardı. Yarın okula gidecek çocukları, güzel günler bekleyen eşleri, yollarını gözleyen anneleri, babaları vardı. Ekmek parası için çıktıkları işten bir daha........