BERİVAN'IN SESSİZ ÇIĞLIĞI.. |
Öğretmen anne ve babanın kızıydı Berivan… Evlerinin duvarlarında öğrencilerden gelen teşekkür mektupları, eski sınıf fotoğrafları, karne heyecanları asılıydı. Daha küçük yaşlarda tebeşir kokusunu sevmişti. Annesinin hazırladığı ders planlarını izler, babasının öğrencileri için yaptığı fedakârlıkları dinlerdi. O yüzden başka bir hayali hiç olmadı Berivan’ın; o da öğretmen olacaktı. Çok çalıştı. Karanlık sabahlarda okula gitti, uykusuz gecelerde sınavlara hazırlandı. Kitapların arasında büyüdü. Çünkü ona hep aynı şey öğretilmişti: “Oku kızım, emek ver, başarırsın.” Başardı da… Üniversiteyi bitirdi. Diplomasını aldığı gün anne ve babasının gözleri dolmuştu. Yılların emeği karşılık bulmuş gibiydi. Fakat o gün kimsenin fark etmediği başka bir gerçek vardı; Berivan mezun olmuştu ama aslında uzun bir belirsizliğin içine düşüyordu. Çünkü bu ülkede artık öğretmen olmak yetmiyordu. Atanabilmek gerekiyordu. Binlerce genç gibi Berivan da KPSS koridorlarında tüketilmeye başladı. Her yıl yeniden sınava hazırlanmak, her yıl yeniden umutlanmak ve her yıl biraz daha kırılmak… İşte atanamayan öğretmenlerin hayatı........