Bir mektup yazarken hiç bu kadar zorlanacağımı ve duygulanacağımı düşünmezdim. Mektubun bir adresi, bir alıcısı olur her zaman. Mektup saydığım, tanıdığım birine yazılır. Ben sizi tanımıyorum ama inanın çok seviyorum. Ben 13 yaşında, Türkiye denen cennet vatanda doğmuş, Türk olmaktan gurur duyan bir kız çocuğuyum. Adım Buğlem. Siz benim adımı öğrendiniz ama ben sizin adlarınızı bilmiyorum.
Sizin adınız kiminiz Mehmet'ti, kiminiz Serhat, kiminiz de Ali... belki de Ayşe, Emine, Hatice...
Ben hepinize her zaman ŞEHİDİM diyorum. Anneniz vardı, babanız vardı, belki de çocuklarınız...
Bu vatan için can verdiğinizde belki 15 yaşındaydınız, belki de 70...
Bazılarınız sarışındı, bazılarınız da esmer...
Belki İzmir'de şehit oldunuz, belki de Van'da...
Tanımıyordunuz birbirinizi en kutsal görevi yerine getirirken...
Dedim ya, tarif edemiyorum sizi...
Siz şehitlerimizi tarif edebilecek tek söz var: Vatan Sevgisi...
Ama ne yüce sevgi...
Canından, kanından, evladından, anneden, babadan vazgeçirten........

© Gazete Gerçek