Bir tartışma programı, meşhur gazeteci “Eskiden komplo teorisi olduğunu düşünürdüm,” diyerek yanılgılarının altını fazla çizmeden gündeme dair birkaç söz sarf ettikten sonra konuşma sırasını başka bir gazeteciye veriyor. İnsan merak ediyor doğrusu, şu an komplo teorisi olduğunu düşündüğü hangi gerçekleri göz ardı ederek yanılıyor ve sonrasında bunun için de af diler gibi nasıl dümen kıracak, diye.

 Hangi konudaki gerçeği göz ardı ettiğine gelince, malum gündemin çarklarının üfürdüklerinden. Ne yazık ki hepimizi bu saygıdeğer gazetecimizle aynı noktaya getirdiler. O yüzden kim olduğu da çok önemli değil, o biziz, biz de o. Aynı yanılgıya düşenlerimiz düşmeyenlerimizden bir hayli fazla. Çünkü soyut düşünmeyi, sorgulamayı pek sevmiyoruz. Bir şeylerin farkına varabilmemiz için beş duyumuzla algılayabileceğimiz somut veriler olarak önümüze konması gerekiyor. Göremiyorsak dokunabilmeli, dokunamıyorsak kokusunu alabilmeli, kokusuzsa en azından bir sesi olmalı, işitmeliyiz. Tadına bakmak da fena fikir olmayabilir. Varlığını akıl yürütme yoluyla tespit etmek zorunda olduklarımız için ne yapacağız?  Unutalım gitsin, bizim için yok hükmünde.  Bir şeylerin ardına saklanmış bir niyet, bize karşı hissedilen kötü bir duygu, gizlenen bir gerçek…Bunlardan birini görmemek bize epey pahalıya patlasa da soyut olanla uğraşmak bir hayli zahmetli gelir bize.  Beş duyumuzla algılayamadığımız bir kavram üzerinde beş dakikalık bir düşünme bizi canımızdan bezdirir.   İşin yoksa uğraş dur. Biraz didiklemeyle yuvalarından çıkarılabilecek gerçekler için “komplo” demek hazır ve kolay bir yol.  

Bir anlık dikkatimizi bizden saklananlara versek; bas bas bağırdıklarının, kötü kokular sızdırdıklarının, cayır cayır bizi yaktıklarının ve damağımızda kekremsi bir tat bıraktıklarının farkına varacağız. Zihnimiz öyle muhteşem bir aygıt ki biz istemesek de boşlukları mutlaka doldurur zaten. Yine........

© Gazete Gerçek