Bir kız çocuğunun hayata ilk tutunduğu yer babasının avuç içidir. Dünyayı önce onun sesiyle tanır, güvenmeyi önce onun bakışlarında öğrenir. Ben şanslı bir kış çocuğuydum… Sırtımı yasladığımda devrilmeyeceğimi bildiğim bir babam vardı. Beni koruyan, kollayan, düştüğümde elimden tutan, “Sen yaparsın” diyerek önümde duran bir adam… Belki de bu yüzden kendimi hiçbir zaman eksik hissetmedim. Babası tarafından sevilen kız çocukları hayata başka yürür. Çünkü bilirler; sevilmek için eksilmek gerekmez. Sesini kısmadan da değer görebileceğini öğrenir o kız çocukları.........

© Gazete Gerçek