We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Öpüşmeyi nerede öğrenir insan?

34 10 15
04.02.2021

Gün karardı, kararıyor. Aylardır sesini, rengini, hareketliliğini, kalp atışlarını, ruhunu, her şeyini yitirmiş caddeler, sokaklar birdenbire hayatla; insanla karşılaşmanın şaşkınlığı içinde. Yığınlar doldurup boşaltıyor yolları.

Aylardır geç vakit zoraki açılan, gün batımında hayal kırıklığıyla inen kepenkler yine kilitlenmeye hazırlanırken kala kalıyor orada. Havadaki yüksek gerilimi andırırcasına. Aylardır yan komşuyla lak laktan, her şeyle - herkesle hırlaşmaktan bunalan esnaf ve çalışanlar önlerinden akan kalabalığı, gençliği seyrediyor şaşkınlıkla. Battık – batıyoruz, korona beni de bulursa endişesinden, ayların durgunluğu ve yorgunluğundan bir an kurtulmanın şaşkınlığıyla, “şenlik çıktı” sevinciyle bakıyorlar etrafa.

Yeri göğü saran yüksek voltajlı gerilime, üstlerine çevrili kimi tedirgin, çoğu öfkeli üniformalı – üniformasız bakışlara aldırmaksızın hayatın ve gençliğin olanca coşkusu, neşesi, güveni, güzelliği, kahkahasıyla yürüyorlar…

Bu neşe, bu güven, bu güzellik, bu kahkaha onları bakışlarıyla kuşatanları daha da şaşırtıyor, daha da ürkütüyor.

Önde yürüyen kıvır kıvır saçlı ufacık kız, duyduğu bir sesle mi, aldığı haberle mi arkasına dönüyor ansızın. Sadece içgüdü, kim bilir? Aynı anda dal gibi bir oğlan arkadaşlarının arasından sıyrılıp kollarını açarak ona doğru koşarcasına bir iki adım atıyor. Sarılıyorlar sanki yılların hasretiyle. Belki birkaç saat olmuştu ayrılalı, belki birkaç gün. Ne olursa olsun, kavuşmak kavuşmaktır.

Esnaf ve öteki seyirciler yaşamadıklarının, yaşayamadıklarının, yaşayamayacaklarının hıncı ve acısıyla bakıyor onlara.

Bu filmi görmüştüm… Görmüştük.

Yine böyle, aylardan şubat.

Ama bu şubat gibi baharı andırmıyor hava, bildiğin kar – kış. Ve fakat on yıllar önce de memlekette zamanın ruhu bugünküyle aynı:........

© Gazete Duvar


Get it on Google Play