We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

'Ah, Asuman' ve bitip tükenmez 'ah'larımız...

138 94 25
07.09.2021

“Şehirler arası yolda otobüsle giderken bir şey fark ettiniz mi? Hani geceyle gündüz arasında, böyle orta nokta gibi bir yerde asılı kalır zaman. Yol durağanlaşır, tekdüze bir ritimle geriye doğru akar. Sen ilerler gibi hissetmezsin ama. Hiç bilmediğin uçsuz bucaksız bir yolda asılı kalmıştır sanki hayat. Hangi şarkı olduğunu çıkaramadığın, arka fon olmuş bir müzik, kendine bile yabancı bir tondan ve boğukluktan boşluğa akar. Çok kayıp bir andır. Uzuvlarını uyuşturan donduruculukta dehşetli bir an. Muhabbetler, tartışmalar, çocukların bağırış çağırışı her şey ama her şey son bulmuş. Sadece uğultulu bir sessizlik var. Ara ara derin nefes ve horultu sesleri. Bir de yandan hız yaparak geçen birtakım araçların saniyelik vınlaması. Bir an içip yanıp sönen ışıklar. Hep bakakaldığın boş gözlerle.” (Karin Karakaşlı, “Hikâye inandığındır, hayat yaşadığın”)

Otobüs yolculuğu ile ilgili, yıllar boyu yaşayıp da şimdi kâğıda dökmeye çalıştığım bir duyguyu, Karin Karakaşlı'nın “Ah, Asuman!” filmiyle ilgili yazısını okuyunca, betimlemeye çalışmaktan vazgeçip kendisinden alıntıladım, böyle güzel anlatamayacağım için.

Bir hikâyeyi kısa film ile anlatmak herhalde hiç kolay değildir. Bir kısa film hakkında, onu sahne sahne anlatmadan yazmanın ne kadar güç olduğunu da okuduğunuz yazının başına oturunca anladım.

Pencereler, pencere fotoğrafları ve pencereli film-tiyatro sahneleri... Ayrı görünmelerine karşın birbiriyle temas halindeki insan ve mekânları gösteren kareler... Seyredebildiklerim içinde en etkileyici örneklerden birinin, Miller'ın “Satıcının Ölümü” adlı eserinin sinema versiyonu (1985'te Volker Schlöndorff tarafından yönetilen) olduğu düşünürüm. Pencereler ve birden çok hikâyeyi birbirine teyelleyerek anlatma konusunda Woody Allen'ı da etkileyici buluyorum. Çok sıkıldığım zamanlarda, uzun yürüyüşler esnasında yanından geçtiğim bol pencereli binaların içinde, her bir ışıklı pencerenin ardında birbirine benzemezlerin yaşadığını, kim bilir ne dertleri olduğunu düşünmek rahatlatıyor. Sanırım insana huzur veren şeylerden........

© Gazete Duvar


Get it on Google Play