O ronsel de Fernando |
Fernando Franco, no Paseo Alfonso. / Alba Villar
Como o leite, que non se fabrica nos supermercados, os xornais tampouco nacen dobrados nos quioscos. E se son vostedes de ler en formato dixital, xa saben que tampouco é unha intelixencia artificial quen os escribe. Por máis que dun tempo a esta parte o pareza en tantas ocasións... Non, por fortuna, hoxe aínda quedan homes e mulleres dispostos a deixarse unhas cantas dioptrías para que nós, ao día seguinte, saibamos por onde vai a vida que nos rodea
De feito, eu aínda lembro con toda claridade aquela outra escola, a dos vellos xornalistas da cidade, cando o que se deixaba no papel non só eran os ollos, senón tamén os pulmóns, cheos de tinta e nicotina, os fígados enchoupados en viño e whisky e, se se daba o caso, mesmo os tímpanos, maltratados noite tras noite en pubs, discotecas e salas de concertos... Seino, porque eu tamén estaba aí. Igual que na rúa Policarpo Sanz aínda se poden ver os impactos das balas, na redacción do FARO tamén queda memoria daqueloutras batallas, tanto máis canallas e, sobre todo, máis divertidas. Seino, porque eu, tamén, estaba aquí.
Xa apenas quedan xornalistas daquel tempo. Xente como Xesteira, Salva Rodríguez, daquela un novísimo Rogelio Garrido, ou... Fernando Franco.
Morreunos Fernando, e con el marcha tamén unha maneira de entender o oficio, unha parte esencial na memoria sentimental do xornalismo vigués.
Aí quedan, por exemplo, as súas crónicas daquela cidade que nos anos oitenta empezaba a mirarse no espello da modernidade, cando a nosa particular visión daquela cousa tan rara que se deu en chamar «A Movida» converteu a Vigo nun lugar tan sorprendente como estrañamente eléctrico, vivo. Tsar absoluto do Kremlin, Franco estivo alí para contalo noite tras noite, xa fose nun concerto ou nun pase de moda, cando desde esta esquina do país empezou a falarse daquela Moda Galega que logo sería coñecida en todo o mundo. E seguiu estando aí ata onte pola tarde, contando sempre quen era quen no estraño mapa da sociedade viguesa.
De feito, as súas famosas crónicas –tanto as publicadas na serie Mira Vigo como tamén nas súas sempre acertadas Sálvese quien pueda– non eran só unha enumeración de nomes nunha festa ou nunha inauguración. Non, nin moito menos: eran pequenas pezas de historia cotiá. Non en balde, se un revisa hoxe os seus textos verá que neles está retratada boa parte da evolución de Vigo nas últimas décadas.
Porque Franco entendía algo esencial: que a vida social dunha cidade tamén é unha forma de historia. As festas, as inauguracións, os encontros culturais ou os actos benéficos dos que Fernando daba conta eran os espellos onde a comunidade se recoñecía a si mesma. E el tiña un talento especial para contalos con naturalidade, sen solemnidade e sen distancia. Sendo, de feito e na súa particular versión do xornalismo gonzo, parte da noticia.
E así foi que Fernando Franco acabou converténdose nunha sorte de figura permanente da nosa paisaxe. «Mira, por aí vai Franco», sinalabámolo ao velo pasar. E algunhas veces parabamos a falar, e outras non. Pero ti sabías que Fernando estaba aí do mesmo xeito que sabes o Sireno está na Porta do Sol. Porque Fernando formaba parte dunha xeración de xornalistas que entendían o oficio como algo máis que un traballo: vivíano como unha forma de estar no mundo. Homes e mulleres que crían que un xornalista debía coñecer a cidade que contaba. Pero coñecela de verdade. Camiñala. Escoitala. Comela e, tamén, bebela.
A fin de contas, os grandes cronistas –e Fernando o era– fan algo que só se aprecia cando xa non están: fixan a memoria dun lugar. E, como xa teño dito, se Vigo for unha nave no mar, a voz de Fernando Franco sería o ronsel que o navegar da cidade deixa nas ondas da nosa memoria.
Noticias relacionadas y más
La estela de una ciudad en el tiempo
El periodista vigués que acercó el pulso de Vigo a través de sus crónicas
Edadismo: el muro silencioso
Marchóusenos Fernando, e hoxe a luz en Vigo parece brillar un pouco menos. As copas non saben igual e a noite semella algo menos canalla. Non direi máis triste, pero si menos desenfadada. Porque Fernando Franco xa non anda por aquí para rir de todo e con todos. Non pasa nada, seguiremos bebendo e seguiremos brindando á súa saúde. Pero, sinceramente, a cidade non é a mesma sen a mirada de Fernando.
Suscríbete para seguir leyendo