O ronsel de Fernando |
Fernando Franco, no Paseo Alfonso. / Alba Villar
Como o leite, que non se fabrica nos supermercados, os xornais tampouco nacen dobrados nos quioscos. E se son vostedes de ler en formato dixital, xa saben que tampouco é unha intelixencia artificial quen os escribe. Por máis que dun tempo a esta parte o pareza en tantas ocasións... Non, por fortuna, hoxe aínda quedan homes e mulleres dispostos a deixarse unhas cantas dioptrías para que nós, ao día seguinte, saibamos por onde vai a vida que nos rodea
De feito, eu aínda lembro con toda claridade aquela outra escola, a dos vellos xornalistas da cidade, cando o que se deixaba no papel non só eran os ollos, senón tamén os pulmóns, cheos de tinta e nicotina, os fígados enchoupados en viño e whisky e, se se daba o caso, mesmo os tímpanos, maltratados noite tras noite en pubs, discotecas e salas de concertos... Seino, porque eu tamén estaba aí. Igual que na rúa Policarpo Sanz aínda se poden ver os impactos das balas, na redacción do FARO tamén queda memoria daqueloutras batallas, tanto máis canallas e, sobre todo, máis divertidas. Seino, porque........