Unha sentida aperta dun espectador no FIL de Guadalajara, en México. / FDV

Sentado diante da fiestra celebro o sol que, por fin, aparece tras corenta e sete días de chuvia e escuridade. Talvez sexa unha tregua curta, pero permitiume dar o primeiro baño de febreiro. Felices, as ondas de Samil recibíronme coa ledicia acostumada porque saben que amo fondamente o mar: ese espazo único que me deixa interiormente acougado.

Necesitábao. Non esquezamos que o mundo está a volverse tolo. Ou mellor dito, somos nós os que facemos que atinxa un grao de insensibilidade que asusta.

Despois desas lamentables eleccións en Extremadura e Aragón, en que a ultradereita segue a subir de xeito incomprensible, aparece no meu pensamento un home singular, con quen intercambiei libros: José Antonio Labordeta. Que sentiría agora mesmo este loitador por un Aragón máis xusto, máis libre, que tanto se esforzou por combater os tópicos dunha terra tan castigada pola pobreza rural?

Collo, pois, un disco, Labordeta, e decido escoitalo unha vez máis. Sinto unha enorme tenrura e unha grande admiración por este cantante, compositor e poeta. Pegado á pel da súa terra, tan machadiano el, reivindicou a cultura popular a través da súa voz rexa e harmoniosa, que canta un Aragón, alma e paisaxe; que canta os seus homes e mulleres con dor e amor, ademais de fina ironía e unha dose de humor. E faino porque el se sentía pobo dentro do pobo.

Emociónome ao escoitar de novo ese himno esperanzado que é Canto a la libertad, ese ben tan prezado que, na voz de xentes vomitivas, está a prostituírse: Habrá un día en que todos/ al levantar la vista/ veremos una tierra/ que ponga libertad… Si, esa liberdade pola que tanto loitou e que un segue a cuestionarse vendo o que ocorre ao noso redor.

Ai, se Labordeta erguese a cabeza!

Nestas estaba, cando recibo dous libros da miña querida Arantza Portabales, a quen lle agradezo o envío. Reparo nun deles, Historias De Mentes (Bululú), que é unha verdadeira alfaia.

Isto lévame a lembrar o marabilloso grupo que foi dende Galicia á FIL de Guadalajara (México). Unhas persoas encantadoras que, baixo a tutela da marabillosa Cristina Rubal e a eficiencia de Emiliano Guengiroli, convivimos entre actos e conversas na cidade mexicana. Ulises, Pilar, María, Xabier, Arantza, Marta, Paula e acompañantes comezamos como compañeiros e rematamos sendo amigos.

Eu tiven sete actos en cinco días. Pura emoción poética. Dei dúas conferencias, que serviron para calibrar as sensibilidades que a poesía esperta en quen está disposto a recibila.

Poesía en voz alta. Poesía compartida. Poesía que seduce. Poesía que acariña. Poesía que transmite e que nos fai mellores.

Con poemas propios e alleos fixemos dos versos o epicentro dos sentimentos en tantas persoas que se detiñan a escoitalos, que seducidos, sentaban no stand, participaban e que se emocionaban.

A poesía cobraba vida e dáballela ás persoas que, enmeigadas polas palabras e a musicalidade rítmica, se deixaban levar pola maxia dos versos. Había moito de catártico, de emocional, de sentir máis aló dos poemas e de recoñecerse tan fráxiles como estimulados a non deixar de vivir.

Nunha das conferencias produciuse un momento cheo de intensidade e íntima emoción: un home maior, que entrara en silencio e que seguía con atención o meu recitado, quixo falar ao final do mesmo. Con bágoas nos ollos enfiou unhas palabras que nos deixaron abraiados. Cortábase o silencio cando falou. Co seu pantalón vaqueiro, cunha camisa negra e unha gorra con viseira da mesma cor, ergueuse do asento e veu darme unha sentida aperta, mentres moumeaba no meu oído, coas bágoas nos ollos, unhas emotivas palabras que expresaban a felicidade do momento vivido.

Foi este un dos grandes momentos desta Feira.

Unha aperta amiga, emocionada, poética.

Unha aperta mexicana, universal, saída do máis fondo dun home sensible. Dun home bo. Da poesía.

Suscríbete para seguir leyendo

Feria del Libro de Guadalajara

© Faro de Vigo