Eylül ayına ilişkin enflasyon verisi önceki gün açıklandı, yıllık TÜFE yüzde 33.29 olarak gerçekleşti ve uzun süredir devam eden enflasyon düşüşüne ara verilmiş oldu. Yani geçtiğimiz ay yıllık enflasyon düşmedi arttı. Bu oran, halen son iki yılın en düşük seviyelerinden olsa da, ‘fiyat istikrarı’ hedefine yaklaşamayacak kadar yüksek. Özellikle gıda (yüzde 36), eğitim (yüzde 66) ve konut (yüzde 51) kalemlerindeki yıllık artışlar, hane halkı bütçesindeki baskının sürdüğünü gösteriyor. Diğer yandan da yüksek faiz ortamından yararlanan kesimler harcamalarını sürdürdüğünden, gelir dağılımı adaletsizliğinin daha da arttığı bir dönemden geçiyoruz.

Enflasyonun aylık olarak beklentilerden daha yüksek gelmesi, Merkez Bankası’nın ikinci faiz indirim döngüsünde bir yavaşlamaya gitmesine neden olabilir. Ancak aylık gelişmelerden ziyade 2026 ve sonrasına bakmak, süreci okuyabilmek için daha sağlıklı olacaktır. Geçtiğimiz ay açıklanan orta vadeli program (OVP) 2026–2028 bu gözle ele alınabilecek temel metinlerden biri. Bu haftaki yazıda OVP’nin genel çerçevesini, iç çelişkilerini ve stratejik yönelimini ele alacağım.

OVP, Türkiye ekonomisinde istikrarı yeniden tesis etmeyi ve ‘yatırımcı güvenini güçlendirmeyi’ amaçlayan bir çerçeve olarak sunuluyor. Program, 2025 sonunda enflasyonu yüzde 28.5’e, 2026’da yüzde 16’ya, 2028’de ise tek haneye indirmeyi öngörüyor. Aynı dönemde büyümenin yüzde 3.8 ile yüzde 5 aralığında, işsizliğin ise yüzde 8’in altında seyretmesi bekleniyor.

Program, fiyat istikrarının sağlanması, mali disiplinin korunması, büyümenin istikrarlı ve ihracata dayalı bir temele oturtulması ve cari açığın kalıcı biçimde azaltılması gibi temel hedefleri içeriyor. Başka bir ifadeyle, OVP makroekonomik dengeyi yeniden kurarken, dış finansman bağımlılığını daha ‘yönetilebilir’ hale getirmeyi hedefliyor. Esasında yukarıda sıraladıklarım, teknik metinlerdeki standart cümleler. Bu açıdan OVP’de bir yenilik........

© Evrensel