Kuantum dolanıklığı! |
“Sirat”ın sinsi bir mühendislikle tasarlanmış görselliğinin, haz ve deneyimden başka bir şey vadetmeyen tek boyutlu anlatısının yerlere göklere konulamadığı bir sinema habitatında Mascha Schilinski’nin ikinci uzun metrajı “Düşüşün Tınısı” (In die Sonne schauen) neden hak ettiği övgüyü almıyor anlaşılabilir. Uzun süredir sinemada duyguların maniple edilerek ortaya çıkarıldığı anlatılara maruz kalıyoruz. Beklentileri, korkuları, endişeleri tetikleyen bir manipülasyon bu. Ve evet sinema aynı zamanda bir manipülasyon sanatı. Ama işte Mascha Schilinski film izlemenin aynı zamanda zamana yayılmış, sabırlı bir hissetme süreci olduğunu hatırlatıyor bizlere.
Mascha Schilinski 2017 yılında çektiği ilk uzun metrajı “Die Tochter” ile övgüler almıştı. Tıpkı burada olduğu gibi eski bir evi hikayenin ana karakterine dönüştüren yönetmen ses tasarımı ve çocuk oyuncu yönetimindeki maharetiyle de dikkat çekti. Ki zaten o dönem küçük bir çocuk olan Helena Zengel daha sonra “Systemsprenger” ile tüm dünyanın hayranlığını kazanmıştı. Yönetmen, zanaatındaki bu ‘teknik’ gelişmişliği felsefi ve fiziki bir boyuta taşıyarak özgün bir iş çıkarıyor bu sefer.
Almanya’nın yüz yıllık tarihine yayılmış, kadınların gelip geçtiği mekanın sabit kalıp durmadan aynı sonuçları ürettiği bir film “Düşüşün Tınısı”. Dört farklı tarihte dört genç kızın gözünden Almanya yüzyılına bakıyoruz. Ölüm, savaş, patriyarka ve daha fazlası…1910’larda savaşın hemen öncesinde belli ki varlıklı bir ailenin parçası olan Alma, İkinci Dünya Savaşı’nın hemen ertesinde çiftlikteki varlığı belli belirsiz olan Erika, 1980’lerin Doğu Almanya’sında sınırları zorlamaya çalışan Angelika ve bugünün dünyasını anlamlandırma derdinde Lenka.
Aynı ev, aynı samanlık, aynı avlu, aynı tarla, aynı su… Yüz yılı aşan hikayede bu küçük kadınların çevrelerindeki diğer kadınlara da bakarak, onların yaşadıklarını da bizlere taşıyarak kurdukları dünya birbirinin içine geçiyor film evreninde. Karakterlerden birisinin koridorda başladığı yürüyüş, diğeriyle devam........