Ev en güvenli yer mi? |
Kökleri sinemanın doğuşuna kadar uzansa da ‘ev/mahalle istilası’ temalı filmlerin sahneye çıkışı için İkinci Dünya Savaşı sonrası inşa edilen yeni dünyanın beklenmesi gerekecekti. Savaş sonrası kurulan yeni ‘refah devleti’ modeli, yükselen orta sınıf, kurumsallaştırılan aile ve banliyölerin kuruluşu sosyal hayatı da dönüştürdü. Bahçeli büyük evlerden oluşan, babanın çalışıp annenin evi çekip çevirdiği, tercihen iki çocuklu (bir kız bir oğlan) ailelerin bu yeni yaşamının sınırları da çerçevelenmişti böylece. Dışarıdan yalıtılmış bir mahalle, mahalleden yalıtılmış bir ev! Her ne kadar bir ‘topluluk ’tan bahsedilse de asıl olan ‘ev’di. Önemli olan çekirdek ailenin dış tehditlerden korunmasıydı ve bu görev babaya verilmişti!
Bir felaket anında babanın görevi, bütün dünyanın sonu gelse bile, aileyi bir arada tutmak ve kurtarmaktı. ABD’yi bir ‘ev’ gibi düşünürsek, “The War of the World” (1953) ve “Invasion of the Body Snatchers” (1956) gibi filmlerle uzaylıların ülkeyi istila ettiği bu çağda, kahramanın yoluculuğu da ya evden başlamak ya da evde sona ermek durumundaydı. Hapisten kaçan üç mahkûmun huzurlu bir banliyö evine sızıp orta-üst sınıf bir aileyi rehin almasını konu alan 1955 tarihli “The Desperate Hours” burjuva refahının paranoyasının, mülksüzlerin bir gün gelip ellerindekini almasından duyulan korku olduğunu ima ediyordu. Bu filmi türün başlangıcı olarak kabul edenler hayli fazla. 2001’de ikiz kulelere yönelik saldırının ardından artık hiçbir evin güvende olmayacağına dair inanış, türü başka biçimlere dönüştürdü. 2001 tarihli “Panic Room”un başrolünde bekar bir anne vardı. Tehdit şehre kadar inmişti! Gerilim artık sınıfsal bir zeminden daha çok kültürel zemine kayıyordu. Ve babasız bir evin başına gelebileceklere bekar anne ne yapsındı! “The Purge” serisini geçiş filmleri olarak düşünürsek “Get........