Sekiz yaşındaki cansız bir kız çocuğu, otuz yaşındaki cansız annesinin yanında. Aynı boy tabutların hangisinde hangisi yatıyor bilmiyoruz, biz o gün o cenazede olmayanlar. Boyunun iki katı ahşap bir kutuya girene kadar öz babası tarafından cinsel istismara maruz kalmış, dünyayı zaten baba korkusuyla bilmişti. Annesinin şikayeti üzerine yürütülen soruşturmada yaşadığı istismar ve şiddeti anlattığında dört yaşındaydı. Yan tabutta yatan annesi zaten kendisine tecavüz eden kişiyle zorla evlendirilmiş; evliliği süresince cinsel, fiziksel, psikolojik şiddet görmüş bir kadın.

Bu bir boydaki tabutlar, bu ülkede kadınlara dayatılan kaderin cisimleşmiş hali gibi. Ölmüş bir çocuğun kendinden çok büyük bir tabut içindeki halini düşünmek, öfkeyi katlamak biz dışarıdakilerin, hâlâ yaşayanların işi.

Söz konusu erkek Kuran’a Hizmet Vakfı’nda yönetici Ayhan Şengüler neden serbest?

Fatmanur ile Hifa İkra'nın cenazesinde tabutları sırtlama işini kadınlar üstlendiğinde nereden olduğu meçhul birtakım erkeklerin “Cenaze bizim” diyerek kendilerini öne atmaları takılıyor aklıma. Meçhul, çünkü avukatlarından Buse Naz aileden aldığı bilgilerle bu erkeklerin hakikaten Fatmanur ile Hifa İkra'yı tanıdığını doğrulayamıyor.

“Cenaze bizim”. Ölüler bizim diyorlar yani. Derin bir keder iddiasından çok, bir mülkiyet meselesi gibi. Sizin değil, bizim. Diriye değil ölüye sahip çıkmak gibi. Hayatı değil, ölümü sahiplenmek gibi.

Türkçede iyelik ekleri isimlere sahipliği dağıtır. Bir kadının ağzından “tecavüzcüm” kelimesini duymazsınız, diline gelmez. Çünkü zaten bu cinsel suç, ona sahip olmak isteyen, kadını mülkiyeti ve tecavüzü hakkı........

© Evrensel