Hoş tanışlık |
Bir süredir iyi insana denk gelmek zorlaştı. İnsan üzerine düşününce her şeyi anlayabiliyor aslında.
Hayat hoyratlaşınca savunma moduna geçiliyor. Sanki vahşi bir ormandayız, sağanak var, dallardan ve dikenlerden göz gözü görmüyor. Üzerimize gelen hışırtıya elimizdeki odunla temkinden vurmaya hazır gibiyiz.
Hayatta kalma dürtüsü, kendini zarardan korumak için karşısına çıkanı biçmeye hazır hale getiriyor insanı. Herkese değdi bir şekil çıkarın eli. Kirletti üzerimizi. Korunmak isterken dahi. Gündelik yaşam son gücümüzle ittirsek bile olağan akışına kavuşamıyor. Barınma krizi kiracı-ev sahibi ilişkilerimizi kirletti, fakirleşme esnafla olan diyaloğumuzu kesti, ses çıkaranın içtiği bir kadeh rakıda dahi bölündük, ses çıkarmayanın korkaklığından tiksindik. Ayrıştırıla ayrıştırıla ön yargılarımız çelikten keskin hale geldi.
Dilovası Katliamı Davası sonrası DGD-Sen Başkanı Neslihan Acar’ın söylediği gibi: Bizi bir hayvanla aynı güdüye hapsettiler: yaşamak.
Neden böyle olduğumuzu anlıyorum, anlaşılır lakin Ortaçgil’in dediği gibi anlamak çözmeye yetmiyor.
Bir radyo programında kulağıma çalınmıştı: Zor dönemlerde insan kendisine bir zamanlar mutluluk veren şeyleri görmez duymaz olurmuş. Örnek vermişlerdi; “Trafikte stres içinde beklerken radyoda en sevdiğiniz şarkı çaldığında duymuyorsanız iyi değilsinizdir. Böyle anlarda, zihninizdeki kavgayı durdurmaya çalışıp kendinize içinde olduğunuz anı tarif edin: Trafiği açamam ama şarkımı sonuna kadar dinleyebilirim. Sadece üç dakika sürecek bu zevki kaçırmayacağım.”
Bu kadar basit bir yöntem hodbinliğe direnmekte gerçekten biraz işe yarıyor. Etrafı görür duyar olmaya yarıyor. O gündür deniyorum.
Hangi sebeple semtin içinde bir yere gidiyor olursam olayım kendime tekrar ediyorum: En azından Beyoğlu’da yürüyerek gidiyorsun, başını kaldır ve mimariyi bir kez daha seyret.
Avukata, anmalara, protestoya, bir karara itiraza, son parayı bankadan çekmeye, ne kadar can sıkıcı sebep olsa bile en sevdiğim semtte yürüdüğümü hatırlatıyorum kendime. Bu da anlık, geçici bir huzur veriyor bünyeye.
Yine böyle bir günde, bir işi halletmeye çıktım, bir saat sonra gel dediler. Canımı sıkmadım, dedim ne güzel işte Beyoğlu’da bir saat avarelik ederim, bahanem hazır.
Bulduğun her çıkış yoluna kaya tıkamaya yemin etmiş bir evren, öyle bir sağanak başladı ki kendimi neresi olduğuna bile bakmadan bir dükkana attım. Sırılsıklam olmuş saçlarım alıcı olmadığımı sadece sığındığımı haykırıyor.
Benim gibi başkaları da var, alıcı rolü yapıyoruz. Ama işte hoyratlık her yere sirayet etmiş. İnsanlar raftan katlı alıp bakıp ortaya atıyorlar giysileri. Bir gencecik kadın, kız çocuğu hatta, katlamaya........