Yaşanabilir bir dünya

Öykü yaşamın ta kendisidir. Yaşananların aynası. İnsanca yaşanabilir bir dünya çizer/çizebilir/çizmelidir.

Kesilen ağacın toprakta yeri kalır. Bakarsın bir gün yerini genç bir ağaç alır.

Hem içeride, hem dışarıdayız. İçeride duvarlar arasındayız. Dışarıda kalabalıklar. Tek başına kalıyor herkes. Ne yana dönse duvar. Betondan ya da etten.

Gökte yıldızların parıldadığı, ay ışığının denizde yakamozlar bıraktığı karanlığı delen gecelerden güneşli bir güne uyanılır. Sağlam tuttukça yüreğini.

İçeridesin dört duvar. Penceren kapalı, kapın kilitli. İçinde pırpır eden kuşlar, dışarıda uçamıyor. Gittikçe yükselerek göğü kapatan duvarlardan.

Karardı mı ortalık, karardı mı gökyüzü, değse bir kadın eli. Sevecen elleri. Değişir çehresi dünyanın, aydınlatır memleketi.

Ağaç ile kuş yan yana gelince bahar olur. Ağacı kesersen kuş da uçuş gider. Bahar gelmeden yaz gelip geçer. Kış gelir, kışta kalırsın.

Kara bulutlar çoğaldıkça güneş kapanır. Parıltısı söner camların. Gün ortası akşam hüznüyle kararır. Kuşlar siner. Gece kuşları uyanır.

Birbiriyle çarptırırsan iki eli, alkış sesi çıkar. Neşe saçar. Bir el çarptı mı ne ses çıkar, ne soluk. Cenaze marşı çalar.

© Evrensel