Kitle hareketi ve ‘sol’un hali! -I |
Fransa başta olmak üzere, önceki yıllarda ve güncelde yaşandığı üzere çeşitli Avrupa ülkelerinde, Latin Amerika’da ya da Hindistan ve Banglades gibi Asya ülkelerinde veya bir dönem Tunus’tan Mısır’a çatışmalara varan yığınsal ‘isyan’ların genel ortak özelliği, düşük ücret, uzun çalışma süresi, esnek çalışma dayatması, özelleştirme, daha önceki süreçlerde mücadeleyle kazanılmış sosyal hakların kısıtlanması ya da tümüyle gasbedilmesi, kadın ve çocuk emeğinin barbarca yöntemlerle sömürülmesi, siyasal demokratik hakların ortadan kaldırılması vb. idi. Ortaya çıkan protestolar polis gücü ve patron baskısıyla önlenmeye çalışıldı.
Bu engelleme-bastırma politikasının sonuçlarının ne ve nasıl olacağı da tüm bu zamanlarda işçi sınıfı ve sınıf örgütleriyle diğer emekçilerin ve kent küçük burjuvazisinin gösterdiği direncin boyutları ve düzeyi ile bağlı olageldi. İşçilerin, kent-kır yoksullarının, küçük üreticilerin, gençlik ve kadın kitlelerinin sosyal-iktisadi ve politik talepler için mücadelede güçlü birlikler oluşturdukları durumlarda, sosyalizmin somut alternatif olduğu dönemlerde, Almanya, Fransa, İtalya gibi Avrupa ülkeleri başta olmak üzere kapitalist gelişmenin belirli bir düzeye vardığı ülkelerde kitle desteğine sahip güçlü devrimci ve komünist partilerinin hareketin önüne düşme cesaret ve yeteneği gösterdiği zamanlarda, burjuvazi ve iktidar organları saldırıyı ihmal etmemekle birlikte, yeni devrimleri önlemek için belirli tavizleri de kabullendiler. Sosyalizmin ve işçi komünist partilerinin tasfiye olduğu; yeni devrimci partilerin proleter sınıf kitleleriyle ve emekçilerin diğer kesimleriyle güçlü bağlar kuramadıkları -ya da onların irili-ufaklı isyanlarına öncülük ederek daha geriden gelenlerin güven duyacakları mevziler oluşturamadıkları zamanlarda ise, taviz değil “ezip geçme” politikası öne çıktı. Son yarım asırlık süreçte bu politika daha baskın biçimleriyle uygulandı. Daha fazla kâr için üretim ve çalışma koşullarını değiştirme programı olan ‘neoliberal’ barbarlık,........