Doruk Madencilik işletmesi işçilerinin Ankara’ya yürümesi ve 17 gün boyunca baskılara göğüs gererek taleplerini elde etmek için direnmeyi sürdürmesi, emekçi hareketinin son dönemlerdeki mücadelesinde yeni bir örnek oluşturdu. 1 Mayıs’a bir gün kala Erdoğan yönetimi temsilcilerinin, sanki daha önce polisi işçilerin üzerine süren ve Bakanlığa yürümelerini engelleyen yönetimi temsil etmiyorlarmış gibi de yaparak devreye girmeleriyle uzlaşı sağlanması, bu direnişin emekçiler açısından önemini azaltmaz. Havuz-rant basınındaki yağdanlıkların birdenbire işletme patronu karşıtı yayıncılığa soyunmaları ve Erdoğan yönetiminin grev ertelemeleri-yasaklarına attığı imzalarla metal direnişinden Özak işçilerinin hak arayışına karşı seferberliği hiç olmamış-yaşanmamış gibi, Erdoğan’ın “İşçilerin haklarını teslim ettik” sözlerini manşetlere çıkarmaları, işçilerin bu direniş sırasında yaşadıklarını unutmalarını sağlamayacaktır. Nitekim onlar 1 Mayıs günü madenci şapkalarıyla alanlardaydılar.

Sonuçta, mücadele, bir dönemin öne çıkan talepleriyle ve onların şu ya da bu kadarıyla karşılanması veya tümüyle reddiyle sınırlı değildir ve çeşitli biçim ve araçlarıyla işçilerin ve diğer emekçilerin, kendi pratiklerinde eğitim gördükleri bir okuldur. Öğrenmenin düzeyi ve deneyim hanesindeki işlevi değişkenlik gösterebileceği gibi, öğrendiklerini unutanlar da çıkabilir. Biriktirildiği kadarıyla ise anda ve sonrasında eğitici-yön ve yol gösterici olmaya devam........

© Evrensel