Bir zamanlar Ramazan, sadece takvim yapraklarında yer değiştiren bir ay değildi.

Hayatın ritmi değişirdi.

Sokakların sesi, sofraların bereketi, insanların birbirine bakışı bile farklı olurdu. 

Şimdi ise çoğu kişinin dilinde aynı cümle: “Nerede o eski Ramazanlar?”

Eskiden Ramazan, mahalleyle birlikte yaşanırdı.

İftar saati yaklaştığında pencerelerden yayılan yemek kokuları birbirine karışır, çocuklar sokakta son oyunlarını oynar, büyükler sofraya son dokunuşları yapardı. 

Televizyonun karşısında değil; aynı sofranın etrafında toplanılırdı. 

Bir tabak çorba, bir hurma ve samimiyet… Bereket dediğin biraz da buydu.

Davulun sesi........

© Eskişehir Anadolu