Kronik sefil ruh — Sefil ruhluluk tıynete işlediğinde kaçınılmaz bir yıkıcılık baş gösteriyor.

Hayata yamuk bakmak bir tarz meselesidir, o yamukluk doğru olana yol da gösterir. Fakat yamuk şahsiyetleri doğru görme maraz hali iken hep gayrı meşru ve sefihlerle bir arada bulunma varoluşsal çıkmazın işaretidir. Erdemli ile, ustayla bir işin ucundan tutamamak enikonu yetersizlik hissinden kaynaklıdır. Kendinden ve başkasından düşüklerle bulunma, yüksek değerlerin arasına sefili de katıştırma inşadan çok iyiyi de bozma hasletinden ileri gelir.

Nietzsche’nin güç arayışı anlaşılabilir, o üst insan ile varolanı aşmanın derdindedir. Mutlak’a olan ilgisi ile Hegel de ister istemez içinde bulunduğu sefihlikten yüceye ulaşmanın derdindeydi. Wagner’in müziğiyle Hölderlin’in şiirindeki estetik yüce kendi imkanlarıyla varolmanın ve başka dünyaların mümkünlüğünü göstermenin üstünlüğüyle doğrudan bağlantılı.

Kabul etmek gerekir ki........

© Ercan Yıldırım