MEDİNE’YE ŞEREF VERDİN

Allah Resulü (s.a.v) günlerden bir gün ashabına sohbet ettiğinde; “Hurmalığı olan bir beldeye göç ettiğini ve şehre yaklaştığında o beldenin Medine olduğuna'' dair gördüğü bir rüyayı anlatır. İşte bu gördüğü rüya üzerine gizliden gizliye hicret hazırlıklarına koyulur bile. Ashabın içinde gözü kara öyle biri vardı ki, o’na Hattab oğlu Ömer derlerdi. Öyle ki o, gizlemeye gerek duymaksızın hemen kılıcını kuşanıp Mescid-i Harama vardığında hicret edeceğini bizatihi kendisi şöyle ilan eder:

-Ey Ahali! Şunu iyi bilesiniz ki, Hicret etmeye karar vermiş bulunuyorum. Kim karısını dul, evladını yetim bırakmayı göze alıyorsa şafak söktüğünde buluşma yerine geliversin. Tabiî ki hiç kimsenin itiraz edecek bir durumda gıkı çıkmadı, çıkamazdı zaten. Zira o’nu tanıyanlar en ufak bir itirazda bulunulduğunda başına neler gelebileceğini çok iyi biliyorlardı.

Böylece Ömer (r.a) ilk hicret edenlerdendi.

Allah Resulü (s.a.v) ise hicret için can dostu Ebu Bekir ile görüştüğünde:

-Ey Ebubekir! Allah-ü Teâlâ hicret yolculuğunda seni bana arkadaş kıldı müjdesini verir.

Bunun üzerine Ebû Bekir-i Sıddık (r.a) yolculuk için hazırladığı iki deveyi Abdullah b. Üreykıt’a teslim edip ona bu meseleyi gizli tutmasını ve üç gün sonra develeri Sevr mağarasına getirmesini sıkı sıkıya tembihleyip öyle yola çıkacağını bildirir.

Mekke artık iyice boşalmaya yüz tutmuştu ki, Ebu Cehil bu durum karşısında:

-Muhammed hala buralarda, eğer giderse onu yakalamamız müşkül olabilir, derhal bu hususta herkes diyeceğini desin ki sonradan şu oldu bu oldubitti bahanesiyle avucumuzdan kaçırmış olmayalım.

Her ne kadar müşriklerden kimi hapsedelim, kimi sürgün edelim diye fikir beyan etseler de en nihai kararı belirleyecek fikir yine Ebu Cehil’den gelip şöyle der;

-Geliniz her kabileden kanını üstlenecek yiğitler belirleyelim, hatta kan diyetini de kabileler arası paylaşalım. Böylece bu fikir ağırlıklı görüş olarak kabul görür.

Anlaşılan o ki müşrikler Peygamberimiz (s.a.v)’in öldürülmesini bile göze alacak kadar zıvanadan çıkıp hadlerini aşmış haldelerdi. Neyse ki Cibril Emin durum vaziyeti Resulullah (s.a.v)’e vahiyle bildirerekten İsra suresinin 80.nci ayetini gönlüne şöyle vahy eder:

-Ey Rabbim, beni dürüst bir girişle yeni yurduma girdir. Dürüst bir çıkışla yurdumdan çıkar. Kendi canibinden bana yardımcı olan bir delil ve güç ver.

Habib-i Ekrem (s.a.v) nüzul olan bu ayetin gereği olarak Hz. Ali (k.v)’e şu talimatı verir:

-Ya Ali! Bu gece yatağımda benim yerime sen yatacaksın.

Şah-ı Merdan Ali bu ya, hemen hiç tereddütsüz cevaben;

-Emrin başım gözüm üstüne der.

Tabii bu arada müşriklerde boş durmaz, hemen akşamüstü Habib-i Ekrem (s.a.v)’in evinin içini ve dışını çembere almış halde konumlanırlar. Onlar konumlana dursunlar, Resulullah (s.a.v)’de hane halkıyla vedalaştıktan sonra kapıyı açıp Yasin süresini okuyaraktan müşriklerin aralarından geçip Hane-i Saadetinden hicret yolculuğuna çoktan koyulmuş olur bile. Nitekim Allah Teâlâ’nın Kur’an’da;

-Biz, onların önlerine bir set, arkalarına da bir set çekip gözlerini perdeledik. Artık göremezler” (Yasin, 9) diye beyan buyurması bu olayı doğrulayan bir husustur.

Gerçekten de aralarından sıyrılıp geçtiği halde O’nu ne gördüler, ne de bir nefes alış verişine şahit olabildiler. Bilakis O, Yüce Allah’ın koruması altında bir kelebek misali aralarından uçuvermiş oldu.

Derken Medine yoluna koyulmadan son kez doğup büyüdüğü topraklara tutku gözlerle baktığında Mekke O’nsuz öksüz ve yetimdi. Ancak hicret kaçınılmazdı.

Bu arada Hz. Ebû Bekir-i Sıddık (r.a) Allah Resulünü heyecanla bekliyordu ki birazdan geldiğinde birlikte Sevr’e doğru yürümeye koyuldular. Mağaraya geldiklerinde yorgun ve bitkin düşmüşlerdi. Öyle ki Habib-i Ekrem (s.a.v), Ebû Bekir-i Sıddık (r.a)’ın dizine başını koyup uykuya dalar halde idi ki birazdan yüzüne düşen nazlı gözyaşı damlaları O’nu çoktan uykusundan uyandırmaya yetmiştir. Resulullah (s.a.v) bu durumda gözünün ucuyla Ebu Bekir’e bakıp:

-Ya Ebu Bekir! Neler oluyor? diye sual eyler.

Ebû Bekir-i Sıddık (r.a) cevaben;

-Ya Resulullah! Mağaranın deliğinden çıkan bir yılan gördüm, sana zarar vereceğini düşünüp ayağımla deliği kapatmaya çalıştım. Bu arada benimde ayağımı ısırınca canım yandı. Bu yüzden gözyaşlarımı tutamadım der.

Allah Resulü (s.a.v) bunun üzerine tükürüğünü Ebû Bekir-i Sıddık (r.a)’ın ayağına çalıp böylece canı yanan sadık dostunun sızısı bir anda diniverir.

Evet, Mağarada iki can dost arasında bunlar yaşanırken, bu arada başta Ebu Cehil olmak üzere Peygamberimiz (s.a.v)’in evine girdiklerinde yatağında bulamamışlardı, onun yerine amcası Ebu Talib’in oğlu Ali (k.v) yatıyordu ki hemen sorgu suale çekilip sıkıştırmaya başladılar:

-Ey Bre çocuk! Hani nerede O? Derhal yerini söyle.

Hz. Ali (k.v) cevaben:

-Kendisi çoktan çıkıp gitti deyince, müşrikler tez elden iz sürmekle meşhur Benî Müdlic kabile reisi Sürâka bin Mâlik’e yüz deve karşılığında Resulullah (s.a.v) ve Ebû Bekir-i Sıddık (r.a)’ın ayak izlerini sürmek için görevlendirilip ardından yol boyu iz sürülerekten mağaranın kapısına kadar dayanmış olurlar. Ebû Bekir-i Sıddık (r.a), bu durum karşısında rengi sararmıştı. Çünkü müşrikleri mağaranın girişine dayandıklarını örümcek ağı perdesinden........

© Enpolitik