28 Şubat’ta İran’a yönelik başlatılan ABD/İsrail saldırılarının dünya kamuoyuna sunulan sözde gerekçeleri netti: nükleer kapasitenin sınırlandırılması, uzun menzilli füze programının geriletilmesi, İran'ın vekil güçlere verilen desteğin kesilmesi ve bölgesel tehdit algısının ortadan kaldırılması.Bu dört başlık, uluslararası meşruiyet üretmenin klasik araçlarıydı; kamufle edilmiş gerçek amaçlar güvenlik, istikrar ve caydırıcılık dili üzerinden inşa edilmişti.

Ancak savaşlar çoğu zaman ilan edilen hedeflerle değil, sahada ortaya çıkan gerçek ihtiyaçlarla şekillenir. Yirmi ikinci gün geride kalırken görünen tablo, özellikle ABD açısından önceliklerin yeniden sıralandığını düşündürüyor.

Bugün gelinen noktada artık asıl mesele, askeri başarıdan çok ekonomik süreklilik gibi duruyor.

Çünkü özellikle petro-dolara dayalı küresel sistemin kalbi sadece başkentlerde değil, enerji arterlerinde artar. Bu bağlamda Basra Körfezi ve özellikle Hürmüz Boğazı, modern dünyanın en kritik jeo-ekonomik boğazı olmayı sürdürüyor. Dünya petrol ticaretinin yaklaşık beşte birinin geçtiği bu dar su yolu, yalnızca bölgesel değil küresel istikrarın da sigortası haline geldi. Başlangıçta gündemde bile olmayan Hürmüz Boğazı birinci öncelikli konu oldu.

Dolayısıyla sahadaki askeri hareketliliği artık yalnızca “İran’ı sınırlama operasyonu” olarak okumak çok eksik kalır. Asıl okuma, “mevcut küresel sistemi tahkim edecek enerji akışını kesintisiz kılma operasyonu” üzerinden........

© Enpolitik