Şehirlerin kaderi bazen bir yol, bir liman ya da bir fabrikayla değişir. Şehrin sosyal ve ekonomik tarihi için de bir dönüm noktası olur bu değişiklik. Ancak 1980 sonrası bizim şehirlerimizin dönüşümleri büyük oranda, üniversitelere kavuşmalarıyla yaşandı.

Baştaki niyet elbette nitelikti. Nitelikli eğitimlerle insanımızın daha nitelikli hale gelmesi amaçlanmıştı ancak kırk yılda bunun da ‘cılkını’ çıkardık. Nitelikli hoca bile bulamadığımız, nitelikli idarecilerden yoksun, neredeyse her ilin her ilçesine mantar gibi yüksek öğretim kurumları doldurduk. Öğrencisi var mı? Bir öğrenci neden buraya gelip bu bölümü okusun? Burayı bitiren öğrencilerin istihdama yönelik, ülke ekonomisine yönelik ne gibi değer üretebileceklerini sorgulamadan niteliği usulca rafa kaldırıp niceliği önceledik. Böylece iyi yönetilmeyen, iyi yönetilmediği gibi bulunduğu şehre bırakın değer sağlamayı, zamanla yük haline gelen; kadrosuyla, öğrencisiyle ülke için, gelecek için tamamen negatif enerji ile donanmış yığınları başkası değil, göz göre göre bizler ürettik. Gelinen noktada şimdi yüzbinlerce yüksek eğitim almış ev gencimiz evlere kapanmış, kendini sosyal hayata kapamış, genç yaşta küskün ve kırgın olarak sadece istatistiklerimizde rakam olarak yer almaktalar.

Üniversiteye başvuran öğrenci sayısında da 2025 yılında yarım milyon civarında bir azalma, yıllardır ötelenen bir sorunu da görünür kıldığı gibi şimdi gerek yüksek öğretimin üç yıla düşürülmesi gerekse üniversitelerin birçok bölümlerinin kapatılmasını gündeme getirmiştir.  

Büyük devletlerin; büyük olma, büyüme niyetinde olan devletlerin kurumlarının da bu amaca uygun konumlandırılmaları şarttır. Büyük sorunları olan, sorunlarını çözmek yerine öteleyen, sadece günü kurtarma niyetiyle hareket eden kadrolarının eline bakan kurumlarıyla yurdunun dört bir tarafına saçak salmış bir devletin başka düşmana ihtiyacı yoktur. Attıkları her adım, yaptıkları her olumsuzluk sadece o kuruma değil aynı zamanda devlete yazılan bir zarar, omuzlarına yüklenen........

© Enpolitik