ne yiyip ne içtikleri bizi hiç alakadar etmiyor.

Ve yaptıkları canilik,

İçimizi kanatıyor, Canımızı sıkıyor.

Yaşları pes dedirtiyor.

Çünkü daha çocuk denecek yaştalar.

Bugün sizlere Anadolu’nun bağrından yükselen feryadı anlatacağım.

Bizimkiler dizisi ile komşuluğu,

Perihan Abla ile samimiyeti,

Süper baba ile şefkati,

Ekmek teknesi ile huzuru içimize çektik yıllarca.

Bu dizilerle evlerimizde konuklar ağırladık.

Sevgiyi ve merhameti hanelerimize aş yaptık.

Küçüğe küçüklüğünü ve saygıyı,

Büyüğe büyüklüğünü ve sevgiyi öğütleyen 80’li ve 90’lı yılların dizileri ile büyüdük.

O yıllarda öyle doymuşuz ki saygı ve sevgiye

Bugünlerde boşuna değilmiş iç çekişlerimiz.

“Ah nerede o eski bayramlar” serzenişlerimiz…

O günün yüz güldüren dizileri

Bugün yerini takım elbiseli canavarlara bıraktı.

Bugün belindeki silahı namusu sayan zihinler, adaleti mahkemelerde değil vurduda, kırdıda, yeraltında arıyor.

*Siverek* ve *Kahramanmaraş’tan* yükselen feryatlar.

Yitip giden çocuklar, öğretmenler.

Bir topluma salınan korku

ve çocuklarını okula göndermeye korkan aileler.

Televizyon KJ’lerinde rakamlar geçiyor.

Siverek’te şu kadar yaralı, Kahramanmaraş’ta bu kadar ölü.

(KJ: Televizyon ekranında gördüğünüz alt banttaki sabit büyük yazı)

Rakamları okuması kolay.

Peki ya ateşin düştüğü ocaklar.

O ailelerde de KJ’ler böyle hızlıca okunup geçiliyor........

© Elips Haber