HAYALCİ HÜCRE (ŞİİR) |
Dayanılmaz belirsizlik
mümkün kılıyor yaşamayı
insan kırılırken en ince yerinden
kırıldığı yerde kalıyor
aynı gözlerle bakıyor yıllarca dünyaya
görünmediğinde yoksun diyor
kafesteki papağan
kim öğrettiyse ona bunu
tekrarlıyor durmadan
bir tırtıl dönüşürken kelebeğe
o hayalci hücreyle
aynı anda
bir incir ağacı filizleniyor
limanda bir mucize gibi kayalıklardan fışkırarak
yaşam yenilerken kendini
bir yaprağın gizemiyle
Tüket diyor papağan
Hep o bildik nağmeyle
Rüzgâra kapıldığım zamanlar
geride kaldı şimdi
Değirmende öğütülen bir buğday
tanenin bilgeliği
öğrendim hayalci hücremi
sahiplenmeyi…
Resim: Kezban Arca Batıbeki