baştan sona tekrar al

yoktur algılanabilir bir son
imgeler
hep daha büyük
hep daha küçük

hiçlikten önce
ya da sonra

araya giren sonsuzluk…

hangi göğün kuşları bunlar
bir taş gibi ağırlaşan bu yeryüzü
geçen rüzgarın gizi
açılıp kapanan pencerelerden sarkan çocuklar

bir boşluktur her şey
bir bekleyiş sürekli

hep arzu içinde yaşayarak

söyle bu mu yazgısı insanın
bu ölümlü dil

Resim: Burhan Yıldırım

© Ek Dergi