Gençler ne istiyor, onlara ne vaad ediliyor? Beklentileri ile onlara sunduklarımız ne kadar örtüşüyor? Daha da önemlisi hayalleri, heyecanları, umutları her geçen gün daha da artıyor mu azalıyor mu? Hayatımızın neresindeler? Kalkınma katarının lokomotifi mi yoksa son vagonu mular?

Daha düne kadar eğitimli dinamik bir gençlik ülkeler için en büyük zenginlikti. Sonra iyi eğitimli denildi. O da yetmedi, yetkinlik aranmaya başlandı. Görünen o ki yapay zeka tüm bunları çöpe atacak. Donanımlı hem de pek çok alanda yetkin, becerikli iş bitirici, yaratıcı, sorun çözücü, kriz yönetici diye sıralanan bir dizi kavramlar öne çıkacak. Bir kaç kişinin yaptığı işi tek başına yürütecek olanlara öncelik tanınacak.

Peki karşılığında onlara ne verilecek?

Hayalleri, umutları, heyecanları yerine gelecek mi?

Çalıştıklarında hem de çok çalıştıklarında hak ettiklerinin karşılığını alabilecekler mi?

Şimdi dünyanın her yerinde bu sorunun cevabı aranıyor.

Gençleri yeniden kazanmadan yol kat etmek mümkün değil de o yüzden!

Peki üniversitelerin açıldığı şu günlerde böylesi farkındalık dikkatinizi çekiyor mu?

Başta YÖK, MEB ya da üniversite ve okul yöneticilerinde böylesi bir yeni arayış söz konusu mu? Kısmen da olsa yok değil ama çok daha fazlası gerekiyor…

Yıllardır devam eden ritüel şu:

Yeni öğretim yılı başladığında yılda bir kez olsa eğitim ve öğrenciler hatırlanıyor, gönülleri alınmaya çalışılıyor o kadar.

Keşke onu da doğru düzgün yapabiliyor olabilsek.

Günün anlam ve önemine yönelik söylemlere bakıldığında görünen o ki gençleri hala anlayabilmiş değiliz!

Onları seviyoruz hem de çok seviyoruz ama hepsi o kadar!..

Eğitimden istihdama, yurt ve burstan staja, geçim sıkıntısından hayallerinin törpülenmesine, güvenlikten hijyene, gelecek kaygısından tükenmişliğe pek çok sorunları var. Yapılan vaatlerin çoğu da onların iyileştirilmesine yönelik…

Peki çok daha iyi okullarda okusalar, çok daha iyi işlerde çalışsalar, çok iyi maaş alıp........

© Eğitim Ajansı