“Sen ağa ben ağa, bu ineği kim sağa?” |
Eğitim bir piramite benzetilir. En alta tüm öğrencileri kapsayan zorunlu temel eğitim olur, üstünde de üniversite yer alır. Bilim insanları ve öğretim üyesi hiyerarşisinde de araştırma görevlileri temeli oluşturur sonrasında ise elene elene doktor, doçent ve profesör olunur. Bizde ise tam tersi!..
Fakülte ve meslek yüksek okul sayımız liselerle yarışıyor, profesör sayımız da araştırma görevlisi sayısını aşmış. Peki asıl yükü kim sırtlanacak?Herkesi üniversite mezunu yapacağız derken kalifiye ara insan gücünü yok ettik, genç ve yıldız takımlar sınav ve diploma peşinde koşan öğrenciler yüzünden sporcu bulamaz hale geldi. Çıraklık, kalfalık, çiftçilik tarih oldu. Başta hizmet sektörü olmak üzere pek çok alan yabancı çalışanların eline bırakıldı. Hem de milyonlarca gencimiz iş ararken.“Olsun bütün bunların ne önemi var profesör sayımız araştırma görevlilerini, mühendis sayımız teknisyenleri, patron sayımız çalışan sayısını geride bıraktı. Kalkınma dediğin işte budur” diyen ya da böyle düşünen çok kişi çıkacaktır ama geldiğimiz nokta da ortada.Peki sayıları zirveye ulaşan profesörlerimizden ne kadarı aktif olarak görev yapıyor, yaş ortalamaları ve emeklilik yaşları kaç, ne kadarı göstermelik, ne kadarı bu ünvanın ve oturduğu koltuğun donanımına ve liyakata sahip, dağılımları, maaşları, özlük hakları ne kadar adil? Olar bu durumdan memnun mu? En önemlisi de böylesine tersine bir piramitin nedenleri ne?..İşte bu konulara kafa yoran ve başına iş gelmesin diye ısrarla isminin paylaşılmasını istemeyen bir okurumuzun bu yöndeki paylaşımı:
“İnternette Karar Haber sitesinde yayımlanan bir habere rastladım. Ser Danışmanlık isimli kuruluş tarafından hazırlanmış olan “2025 Araştırma-Geliştirme ve İnovasyon Raporuna” göre 2024-2025 döneminde profesör sayısı 40 bine ulaşırken araştırma görevlisi sayısı 39 bin seviyesine gerilemiş. Oysa 2021-2022 döneminde asistan sayısı 50 binin üzerindeymiş ancak kısa bir süre içinde bu sayı düzenli olarak gerilemiş. Benzer kayıp, öğretim........