“Evlat...” |
Geleneksel kültür yapımızda ailenin yeri Batı kültürlerinden çok farklı. Çocuklar için ebeveynler, aile büyükleri için de evlatlar ve torunlar için önemli. Kim zorda o olsa, değeri onu desteklerdi. Herkes zora düşünce dengeler altüst oldu…
Eskiden herkesin bir köyü olur Anadolu’nun dört bir yanındaki aile büyüklerinden kentlerdeki evlatlara, yakınlara yazlık, kışlık erzak desteği sağlanır, yaşam koşulları, onlar için bu kadar da zor noktaya gelmezdi!
Köyler bir bir terk edilip üretimden düşünce kentlerdeki yaşam hepten içinden çıkılamaz hale geldi, bir kaç nesil önce köylerinin ileri geleni olan aileler bile kentlerin köleleri haline geldi…
Köylerdeki işleriyle, güçleriyle üç, beş çocuğu okutup, evlendirip, iyi bir gelecek sağlayan çiftçilik düzeni müthiş bir kan kaybına uğradı, tek bir çocuğun masraflarını dahi karşılayamaz oldu…
Kentlerdeki yaşam ve maaşlı çalışan olmak da cazibesini çoktan kaybetti. Tek maaşla çocuklarını okutan,onlara iyi bir gelecek sağlayan, evini, barkını, arabasını alıp, keyifli bir emeklilik dönemi yaşayan aileler bile şimdi çarkı döndüremez noktaya geldi. Sosyolojik dengeler altüst oldu…
Bizler mi tembelleştik, yaşam koşulları mı çok daha ağır geldi yoksa üretim toplumundan, tüketim toplumuna geçişin getirdiği ağır yükün altından mı kalkamıyoruz?
Atalarımız “Ayağınızı yorganınıza göre uzatın” diyerek kazanç ve harcama dengesinin sadece bireyler için değil, şirketler ve devletler için de önemini vurgulamışlardı. Göz ardı ettiğimiz acaba bu mu oldu?…
Üzerinde çok ama çok........