Ενα άλογο για το βασίλειό του |
Το κακό δεν είναι ότι παρεμβαίνει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην πολιτική ζωή της χώρας, χαλάει τη διάθεση του πρωθυπουργού και τον ωθεί στην ανασύνθεση της κυβέρνησης βλέποντας τον «πάγκο» του να ξεμένει από αναπληρωματικούς. Το κακό είναι ότι παρεμβαίνει επειδή στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε ομαλή πολιτική ζωή ούτε αξιόπιστη διοίκηση ούτε ανώτερη δικαστική αρχή που να κάνει τη δουλειά που ορίζουν το Σύνταγμα και οι νόμοι.
Στη χώρα έχει επιβληθεί καθεστώς. Με δημοκρατικές διαδικασίες μάλιστα. Το οποίο έχει παραμερίσει τους στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας ακόμα κι αυτού του στρεβλωμένου (με την επιβολή των δανειστών) δημοκρατικού πολιτεύματος. Κι έχει η χώρα καταντήσει παράδειγμα προς αποφυγή με αξιολύπητους στη φτώχεια τους πολίτες. Κάτι για το οποίο αδιαφορεί μέχρι και σήμερα ο Κυρ. Μητσοτάκης αραδιάζοντας μόνο υπερηφάνως ορισμένα προτερήματα. Υπέρ του στενού κύκλου του προφανώς.
Δεν διαφεύγει την προσοχή κανενός αξιόπιστου παρατηρητή ότι μερικές από τις πλέον επώδυνες πολιτικές εκτροπές (όχι μόνο του παρελθόντος αλλά και) στη σύγχρονη Ιστορία έχουν την πηγή τους στη λαϊκή έγκριση. Και μάλιστα με τη φτηνή εξαγορά του εκλογικού σώματος. Επί παραδείγματι ο εμπρηστής κάθε διεθνούς νομιμότητας Ντόναλντ Τραμπ έχει συνδέσει το όνομά του μεταξύ άλλων με την, κατά την προεκλογική περίοδο, εξαγορά γυναικών που είτε κακοποιήθηκαν είτε γενικώς βλάφτηκαν από τον ίδιο προκειμένου να σιωπήσουν, την οικειοποίηση μερικών εκατομμυρίων δολαρίων από τις δωρεές υπέρ της προεκλογικής του καμπάνιας, την αθέμιτη διατήρηση της επιχειρηματικής δραστηριότητάς του ενώ είναι πρόεδρος, τις παρεμβάσεις του στην αμερικανική Δικαιοσύνη κ.λπ.
Πάνω-κάτω στο ίδιο μοτίβο έχει διακριθεί ο Κυρ. Μητσοτάκης: με δημόσιο ή κοινοτικό χρήμα εξαγόρασε χιλιάδες ψήφους για την επανεκλογή του, διατηρεί εκτός ελέγχου τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του στενού οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντός του, συγκροτεί παράνομο μηχανισμό παρακολούθησης φίλων και αντιπάλων, έχει φέρει την κεφαλή της Δικαιοσύνης στα μέτρα του κ.λπ. Με λίγα λόγια είναι προκλητικά αντιδημοκρατικός, εκνευριστικά αυταρχικός και διαλυτικά απολυταρχικός. Συνεπώς και καταστροφικός για την ίδια τη χώρα του. Οπως και ο Αμερικανός πρόεδρος, με μόνη τη διαφορά ότι τούτος διακατέχεται από την εμμονή του αποτυχημένου Ρωμαίου αυτοκράτορα. Ο οποίος πιστεύει ότι κάποια στιγμή πρέπει να δικαιωθεί διά της εξόντωσης ξένων ηγεσιών, πολιτισμών και ολόκληρων ιστορικών εθνών.
Είναι κακή η εποχή στην οποία βρήκε τη συγκυρία για να ανθίσει το άνθος Μητσοτάκη στην Ελλάδα. Διότι, ενώ η υπόληψή της δεν βρισκόταν στα καλύτερα δυνατά επίπεδα, στο τιμόνι της βρέθηκε ένας άνθρωπος ο οποίος έχει συνδέσει το όνομά του με την περαιτέρω υποβάθμιση των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών αξιών. Αλλά είναι και εποχή που χώρες με στοιχειώδη αυτοσεβασμό, όπως το Ιράν, αναζητούν δρόμους επαναπροσδιορισμού της αυτοκυριαρχίας τους, προκειμένου να προστατευτούν από τις διαδοχικές σεισμικές δονήσεις που προκαλεί η αμερικανική κρίση. Η οποία έχει εξελιχθεί σε εξαιρετικά επώδυνη διεθνή.
Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, έχει τεθεί και για τη δική μας χώρα το θέμα της αυτοπροστασίας. Εδώ, διά της δημοκρατικής ανασύνταξης. Σημείο αδύνατο αποτελεί η αυτο-ευνουχισμένη αντιπολίτευση. Στοιχείο δυνατό παραμένει η λαϊκή, όπως έχει εκφραστεί κατά τα συλλαλητήρια των τελευταίων ετών με απαίτηση για δημοκρατία και δικαιοσύνη.
Κάπως θα εκφραστεί. Εκείνο ίσως που φοβάται ο σύγχρονος Ριχάρδος Γ' είναι μην έρθει στη θέση να ανακράξει ενώπιον μιας εξευτελιστικής πανωλεθρίας «ένα άλογο, το βασίλειό μου για ένα άλογο».