Ποιος φταίει; Ο Χατζηπετρής |
Ορίστε που ο Κηλαηδόνης τώρα δικαιώνεται. Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, φταίει κι ο Χατζηπετρής. Οπου Χατζηπετρής σε όλες τις περιπτώσεις για τον Μητσοτάκη, τον επί των τιμών Αδωνι και τους πανταχού παρόντες παπαγάλους είναι οι διαχρονικές παθογένειες, οι διακομματικές ομοιογένειες, ακόμα και η φύση του έθνους βρε αδελφέ, που βρίσκονται πίσω από σκάνδαλα, παραβιάσεις, απευθείας συμβάσεις και εν γένει ηθικές και ποινικές παραβάσεις. Με αποτέλεσμα να παράγουν φιλοσοφικές και ιστορικές παπάντζες για να οικονομήσουν ένα κάποιο ξέπλυμα για το παρόν, διασφαλίζοντας και ένα μέλλον εκτός Κορυδαλλού, όσοι έχουν διακονήσει με επιτυχία τη λεηλασία ψυχών και χρημάτων. Και οι ποικίλοι συνήγοροί τους.
Ο Χατζηπετρής απαντάται ας πούμε στις υποκλοπές. Για τις οποίες ενημερωθήκαμε ότι είναι μια αναπόδραστη πραγματικότητα, κάτι σαν καιρικό φαινόμενο, που η μετεωρολογική υπηρεσία προβλέπει, αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Κάτι επίσης που όλες οι κυβερνήσεις διέπραξαν ως κανονικότητα. Και δυστυχώς αυτή την αντίληψη ασπάστηκε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, μέχρι τουλάχιστον να τη στραπατσάρει η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου. Η οποία με τον πιο τεκμηριωμένο τρόπο έδειξε ότι το μόνο φυσικό στις α λα Μητσοτάκη υποκλοπές είναι το φυσικό συμπέρασμα και για τον πιο άσχετο ότι πίσω τους βρίσκεται ένας οργανωμένος μηχανισμός που παραπέμπει σε οργανωμένο έγκλημα.
Εννοείται ότι κύριος αυτουργός αυτής της… φυσικότητας είναι ο Αδωνις. Ο οποίος αποδείχτηκε έξοχος κοπτοράπτης της αδωνιαίας -κατά το αδαμιαίας- περιβολής, που φοριέται για να κρύψει πομπές που δεν κρύβονται. Με τον ΟΠΕΚΕΠΕ μάλιστα ξεπέρασε τον εαυτό του εμφανίζοντας το ρουσφέτι ως ιστορική εθνική μας παθογένεια. Περιβολή που με αστραπιαία ταχύτητα έσπευσαν να αγκαλιάσουν δημοσιογράφοι, σοφοί, δοκησίσοφοι, πολιτικοί του συνοδοιπόροι, μεταπράτες ιδεών και προμηθευτές ανίδεων. Αυτή τη φορά φταίμε κι εμείς, κι εσείς και Χατζηπετρής είναι η εμμονή του έθνους στην εξυπηρέτηση, το βύσμα, το ρουσφέτι. Οπερ έδει δείξαι και αθώοι οι ύποπτοι, για να μην πούμε πόσο ύποπτη είναι αυτή η κυρία Κοβέσι.
Βέβαια να φιλοσοφείς για την εθνική έφεση στο ρουσφέτι όταν χιλιάδες «δικοί σου», με την αμέριστη καθοδήγηση και συνδρομή υπουργών και βουλευτών, ρημάζουν τα Ταμεία μάλλον σε ρουσφέτι παραπέμπει. Κάνεις δηλαδή μια εξυπηρέτηση σε όσους οργάνωσαν και εκτέλεσαν τις εξυπηρετήσεις. Σε τελευταία ανάλυση όμως ο «Φραπές», ο υπουργός που τον προστάτευε, ο πρωθυπουργός που προστάτευε τον υπουργό και ο κομματικός αξιωματούχος που κανόνιζε τα πρακτικά είναι από φιλοσοφικής απόψεως θύματα της ιστορίας. Η θέση τους είναι στη μάχη κατά της διαφθοράς που κήρυξε ο Μητσοτάκης. Διότι μια χαρά πολιτικοί και πολίτες είναι όλοι τους. Ο Χατζηπετρής τούς πήρε στον λαιμό του…