Για πολλούς η σχέση τους με τον πλησίον στηρίζεται στην έμπρακτη αγάπη και δεν υπάγεται στη συμφεροντολογία |
Σε μια συνέντευξη που έδωσαν στην Εύα Νικολαΐδου στο φύλλο της «Εφημερίδας των Συντακτών Σαββατοκύριακο» 3-4 Ιανουαρίου ο Κώστας Τσουκαλάς (Κ.Τ.) και ο Στάθης Λιβαθινός, στη φράση της δημοσιογράφου «ο άλλος δεν υπάρχει πλέον» ο Κ.Τ. απαντά: «Η ισότητα και η αλληλεγγύη, δηλαδή η σχέση με τον πλησίον, υπόκεινται σε αποκλειστική λογοκρισία της βούλησης για ελευθερία. [...] Πάνω σ’ αυτή τη βάση η σχέση μας με τον πλησίον αλλάζει. Γιατί ενώ ήταν κάποτε η βασική προϋπόθεση μέσω της οποίας θα έφτιαχνες τις συλλογικές σχέσεις του εαυτού σου, του κόσμου, του άλλου, των άλλων και του χρόνου, αυτό πλέον δεν συμβαίνει. Ολα τα πράγματα υπάγονται στον ορθολογισμό της συμφεροντολογίας. Θα τολμούσα να πω ότι είναι ένας κόσμος που παραιτείται από την ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργήσει έναν ηθικό κώδικα. Εναν κώδικα συμπεριφοράς που έχει κανόνες και ορισμούς και ο οποίος δεν αυτοϊκανοποιείται, αλλά στηρίζεται σε κάτι που ξεπερνά τον εαυτό του».
Στην παραπάνω θέση διαφωνώ στην απολυτότητά της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί σήμερα στη χώρα μας έχουν αλλάξει τη σχέση με τον πλησίον, δηλαδή την........