Κέντρα Καινοτομίας: Νησίδες εντυπωσιασμού με ημερομηνία λήξης |
«Έτσι χτίζουμε το σχολείο του αύριο. Από σήμερα». Με αυτή τη φράση έκλεισε η χθεσινή ανάρτηση της Σοφίας Ζαχαράκη στο fb, για τα εγκαίνια του πρώτου Κέντρου Καινοτομίας στην Υπάτη.
Η εικόνα είναι ελκυστική και επικοινωνιακά άρτια: σύγχρονοι χώροι, ρομποτική, επαυξημένη πραγματικότητα, 3D printers, παιδιά που πειραματίζονται και δημιουργούν. Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, δεν είναι αν το εγχείρημα εντυπωσιάζει. Είναι αν αντέχει στον χρόνο και αν μπορεί να αλλάξει, ουσιαστικά προς το καλύτερο, κάτι στο δημόσιο σχολείο.
Τα Κέντρα Καινοτομίας είναι μια πολιτική επιλογή της κυβέρνησης ενταγμένη στο Ταμείο Ανάκαμψης, με σαφή χρηματοδοτικό και χρονικό ορίζοντα: ξεκίνησε το 2023 και ολοκληρώνεται την άνοιξη του 2026. Πρόκειται, δηλαδή, για χρηματοδότηση έκτακτου χαρακτήρα και περιορισμένης διάρκειας. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει δημόσια και καθαρή απάντηση για το τι θα συμβεί μετά: ποιος θα χρηματοδοτεί τη λειτουργία των Κέντρων, ποιος θα συντηρεί τον ακριβό τεχνολογικό εξοπλισμό, ποιος θα καλύπτει την ανανέωση λογισμικών και –το πιο κρίσιμο– ποιος θα εγγυάται σταθερό ανθρώπινο δυναμικό.
Η ίδια η υπουργική απόφαση/ρύθμιση επισημαίνει ότι η λειτουργία των Κέντρων δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Με απλά λόγια, το κράτος δεν τα έχει ενσωματώσει ως μόνιμο θεσμό της δημόσιας εκπαίδευσης, αλλά τα αντιμετωπίζει ως έργο με ημερομηνία λήξης.
Αυτή η επιλογή δεν μπορεί να διαβαστεί έξω από την εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών. Η ελληνική εκπαίδευση έχει πικρή εμπειρία από έργα που λάμπουν όσο διαρκεί η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και ξεθωριάζουν μόλις αυτή τελειώσει. Το είδαμε με εργαστήρια πληροφορικής που εξοπλίστηκαν με κονδύλια ΕΣΠΑ αλλά έμειναν χωρίς συντήρηση και τεχνική υποστήριξη.........