İnsanlığa vedanın eşiğinde….

Evrim Kuran’ın Cetvel isimli kitabıyla başlayan, üretken yapay zeka alanındaki gelişmelerle devam eden zorlu bir sorgulama ve düşünüş süreciyle 2025’i kapatıyorum. Orta yaşlarımın son günlerinde, eskiden olduğu gibi şaşıracağıma, geleceğe ilişkin bu derecede endişeleneceğime hiç de ihtimal vermezdim. Ama öyle olmadı. Zira dünya altüst olmak üzere.

Geçenlerde sosyal medya hesabımdan, “2026, üretken yapay zekânın yalnızca işleri değil, anlam duygumuzu da sarsmaya başlayacağı yıl olacak. İnsan, ilk kez kendi aklının ürettiği şey karşısında bu kadar yabancılaşacak. Hız artacak, kolaylık çoğalacak; ama “neden yaşıyoruz?” sorusu daha ağır, daha çıplak bir hâlde önümüze düşecek. Büyük bir şok yaşayacağız. Çünkü verimlilik arttıkça, anlam eksilecek. Ve tam da bu yüzden şuna inanıyorum: İnsanlığı, eserlerini makinelere benzetmeyen; sezgiyi, hatayı, tereddüdü ve kırılganlığı koruyan sanatçılar ayakta tutacak. Çünkü insanı kurtaran şey kusursuzluk değil, ruhtur. Emin olun.” Şeklinde paylaşmıştım usumdan geçenleri. Sanırım bir vedanın eşiğindeyiz. Keskin bir kopuşla birlikte gelecek olan bir veda…

Bunları düşünüp kaleme aldığım sırada, ilk bakışta ilgisiz gibi görünse de bence derinlerde birbirlerini bütünleyen Evrim Kuran’ın Cetvel isimli kitabında yer alan Dübel isimli yazısı ile yeniden sarsıldım. “…Son zamanlarda dübeli yakından tanımaya başladım. Dübel, direnme gücü ve dönmeyi engelleyen bir eleman olması sebebiyle en ağır yüklerimizi güvenle sırtlar. Görünmeyen bir gizli kahramandır, “Benim sayemde burada stabil biçimde durabiliyorsun,” diye hava atmaz; böbürlenmez, üstlendiği yükü en iyi şekilde taşır. Biz onları görmesek de en kıymetli sanat........

© Edebiyat Burada