Yasemin Uzun ile Mehmet Ali Başaran Söyleşti

Canlı Yayın Tekrarları

Popüler Kültür Tiyatro Sinema Müzik

Yasemin Uzun ile Mehmet Ali Başaran Söyleşti

MB Mehmet Ali Başaran · 12 Kasım 2026 • 6 Dakika 17 Saniye · 0 yorum

Sizi şiire yönlendiren, bir okur ve şair kılan anlayışı, yaklaşımı merak ediyorum. Yasemin Uzun hangi şiirden geliyor acaba?

Sanırım ben şiire biraz sesimden geldim. Çocukluğumda şiir okuyan, kendisine sık sık şiir okutulan bir öğrenciydim. Öğretmenlerimin karşısında, sınıf kürsüsünde, törenlerde şiir okurdum. O yıllarda şiirin ne olduğunu, insanın içinde nasıl bir yere karşılık geldiğini bugünkü gibi tarif edemezdim elbette. Fakat şiirin sesiyle erken yaşlarda tanıştım. Şiir önce sesime bulaştı, sonra içimde kendine bir yer açtı.

Zamanla kendi içimde dolaşan bir şiir olduğunu fark ettim. Bir şiir damarım vardı ve ben bunu keşfetmeye başlamıştım. Edebiyat öğretmenliğine yönelişimde bu ilk karşılaşmanın büyük payı oldu. Türk Dili ve Edebiyatı öğretmenliği okudum. Ancak şiirle ilişkim mesleğimle başlamadı. Mesleğim, zaten içimde var olan bu ilişkinin daha da derinleşmesine vesile oldu.

Bugün geriye dönüp baktığımda, benim şiirimde çocukluğumun sesini, okuduğum şiirlerin izini, öğretmenliğimin biriktirdiklerini ve hayatın bende bıraktığı tortuyu birlikte görüyorum. Hangi şiirden geliyorum sorusuna gelince; belki de henüz tamamlanmamış, bir yerinde çocukluğumun sesini taşıyan, bir yerinde bugünkü benle karşılaşan o şiirden geliyorum. İlk okuduğum şiirlerin yüksek sesinden, içimde çok uzun yıllar demlenen, yaşamın bana gör diye göz, duy diye kulak olduğu, “Ete kemiğe büründüm, şiir diye göründüm.” diyen fısıltısından.

İlk kitabınız Karınca Yuvası’ndan (2015) Nehirler Adımı Bilmesin’e kadar aradan on bir yıl geçti. Bu süre zarfında siz de şiiriniz de bir değişim geçirdi. Bu değişimin bakışınıza ve şiirinize yansımalarını nasıl değerlendirirsiniz?

On bir yıl, bir şairin kendisine ve şiirine yeniden bakabilmesi için az bir zaman değil. Ben de bu süreçte hem insan olarak hem şair olarak bir olgunlaşma yaşadığımı düşünüyorum. İlk kitabımla son kitabım arasında, kendi şiir yolculuğuma baktığımda bunu görebiliyorum.

Edebiyat öğretmeni olmamın şiirim üzerindeki etkisi de oldukça belirleyici. Mesleğim gereği sürekli şiirin içindeyim. Farklı dönemleri, şiir geleneklerini, şairlerin dünyalarını tanıma ve bunlarla beslenme imkânım oldu. Bu birikim, zamanla kendi şiirimi daha iyi tanımamı sağladı. Neleri söylemek istediğimi, neleri söylemeden de anlatabileceğimi daha iyi kavradım. Sanırım şiirimdeki en belirgin değişimlerden biri de bu: Biraz daha ayrıştırmak, biraz daha sadeleşmek, fazlalıklardan arınmak.

İlk şiirlerimde daha çok içime doğru açılan bir yolculuk vardı. Kendi duygularımı, kendi dünyamı anlamaya ve anlatmaya çalışıyordum. Zamanla bu yolculuğun yönünü biraz daha dışarıya çevirdim. Kendimin ötesine bakmayı, hayatın başka yüzlerini şiirime taşımayı denedim.

Bir de kadın olarak yazmanın, edebiyat geleneğimiz içerisinde kendine ait bir cesaret istediğini düşünüyorum. Üzerimizde aileden, toplumdan, meslekten ve hayattan gelen pek çok kimlik var. Bu kimliklerin arasından sıyrılıp kendi edebî kimliğini kurmak, kendi sesini duyurmak kolay bir yol değil. Ben de zamanla bu konuda daha cesur davranmaya başladım. Kadınlığımı, hayata bakışımı, itirazlarımı, kırılganlıklarımı ve düşüncelerimi şiirimin içine daha özgürce yerleştirmeyi denedim.

Bugün Nehirler Adımı Bilmesin’e baktığımda, kendimi daha iyi tanıdığım, şiirimin sesini biraz daha belirginleştirdiğim bir yerde durduğumu hissediyorum. Şairin olgunlaşması belki de kendi sesine daha çok yaklaşırken gereksiz sesleri azaltabilmesidir. Benim için bu kitap, biraz da böyle bir........

© Edebiyat Burada