İsmi beyinlerimize kazın­mış İtalyan moda marka­sından Ayşe’ye bir telefon ge­liyor: “Piyasaya yeni bir çanta süreceğiz, tanıtım konsepti­mizde bu modelin fotoğraf çe­kimlerini dünyadan seçtiği­miz 10 bağımsız değişik ki­tabevinde yapmak istiyoruz; sizin Frankeştayn Kitabevi de radarımıza takıldı” diyorlar. Ayşe bu aramayı önce dolan­dırıcı işi olarak algılıyor, kar­şı tarafın ısrarları sonunda ikinci reaksiyonu “telefon şa­kalarına ayıracak vaktim yok” oluyor. Zar zor ikna ediyorlar Ayşe’yi ki, bu bir telefon şa­kası değil ve Frankeştayn Ki­tabevi kendileri için dünyada eşi benzeri zor bulunacak en önemli platformlardan biri.

Sonunda İtalyanlar geliyor­lar, çantalarının fotoğraflarını Frankeştayn Kitabevi’nde çe­kiyorlar ve dünya çapında tanı­tım kampanyalarını başlatıyor­lar. Ayşe’ye de kendilerine sağ­ladığı değerli katkının karşılığı olarak binlerce dolarlık bu çan­tadan bir tane hediye ediyor­lar. Ancak, omuzuna yapışmış bez çantasından vazgeçemeyen bizim Ayşe aldığı bu hediyeyi, hakkını verecek bir başka avu­kat arkadaşına veriyor.

Bir kadın avukat canlandı­ralım gözümüzde; ünlü avu­katlık bürolarında başarılı çalışmalar yapmış, kariyeri­nin son 15 yılını Türkiye’nin önemli ilaç firmalarından bi­rinin patronunun en yakının­da, hukuk işlerinden sorumlu bir profesyonel olarak geçir­miş. Ayşe’nin eşimin yeğeni olduğunu bilen patronu ba­na kendisinden hep övgü do­lu sözlerle bahsederdi. Ben de gururlanırdım tabii.

Gel zaman, git zaman bizim Ayşe işten ayrılmak istediğini söylüyor patronuna. Normal­de o kadar prestijli bir şirkette........

© Dünya