Sahip olduğumuz temiz suyun:

Yüzde 70’e yakını tarımsal alanda kul­lanılırken…

Yüzde 20’ye yakını sanayinin payıyken…

Yüzde 10 civarında haneler tüketiyor­ken…

Yüzde 70’lik su kullanımına yaklaştığı­mız tarımda:

Vahşi sulama, ‘kolaycılık ve verimsizlik kültürü’ nedeniyle popülerken…

On yıllardır otoriteler tarafından:

Tarım alanları sulamada yüzde 50’ye ya­kın oranda tasarruf yapılabileceğine dikkat çekilirken…

Bu tasarrufun faydasının sadece ‘su ta­sarrufu’ olarak kalmayacağı;

Tarımsal üretimde verimliliği artıracağı;

Topraklarda tuzlanmayı önleyeceği;

Daha fazla alanın sulu tarıma açılması için imkan sağlayacağı konusunda çoğun­luk ve bilim hemfikirken…

‘Tarımda su planlaması’ taşıyla, tasar­ruftan verimliliğe birkaç kuşu vurabilecek­ken…

Bu alanda da kolaycılığı seçiyoruz;

Ve sadece konuşuyoruz…

“Su fakiriyiz” diyoruz…

Buna rağmen: Olan suyumuzu tutamıyoruz…

Tutabildiğimiz suyu taşıyamıyoruz/koruya­mıyoruz…

Koruyup/ilettiğimiz suyu da tarlada/konutta verimli kullanamıyoruz…

Bol suyla tarlaya/araziye zarar veriyoruz…

Bugün alabildiğimiz (gelecekte alamama ih­timalimiz yüksek) ürünün de verimliliğini dü­şürüyoruz…

2026 yılı ile 2035 yıllarını kapsayan Ulu­sal Su Planı’nın hazırlandığını öğrendik…

On yıllardır beklenen “Su Kanunu” için ha­zırlık çalışmalarının tamamlanması gerekliliği, plana eklenmiş…

Eylemler arsında, tarımsal su tüketiminin izlenmesi/denetlenmesi ve verimlilik esasıyla düzenlenmesi, “Tarımsal su tüketimi uydu görüntüleri ile izlenecek ve düzenli raporla­ma yapılarak izleme altyapısı güçlendirile­cek.” maddesi/cümlesi ile önceliklendirilmiş…

Çok geciktik ama bir yerden başlamamız ge­rekiyordu…

© Dünya