Bugün “Batı” dediğimiz yapı askerî ya da ekonomik bir “ge­riye gidiş”ten ziyade, siyaset bili­minin klasik kavramlarıyla ifade edersek bir meşruiyet ve yön krizi yaşıyor. Liberal uluslararası dü­zen zoraki ayakta; halen kurumlar çalışıyor, antlaşmalar yürürlükte, normlar metinlerde duruyor. An­cak yön tayin edici bir irade üreti­lemiyor. Uluslararası hukuk, sta­tükoyu koruyan bir denge hukuku hâline gelirken, siyasî liderlik kriz yönetimine sıkışıyor. Tam bu boş­lukta dünya, ekonomik olmaktan çok kültürel, teknolojik ve siyasal yeni merkezler etrafında yeniden şekilleniyor.

Batı merkezli uluslararası sis­tem, II. Dünya Savaşı sonrası ku­rulan kurallara dayalı düzenin mirasçısıdır. Ancak bugün bu dü­zen, norm üretme kapasitesini kaybetmiş, yalnızca krizleri yö­neten bir mekanizmaya dönüş­müştür. BM, WTO ve benzeri ku­rumlar hukuken var ama açıkçası siyaseten etkisizdir. Uluslarara­sı hukuk, büyük güç rekabetinde eşitlik vaadi sunmak yerine güç dengesini perdeleyen bir araç gi­bi algılanıyor. Bu algı, hukukun kurucu değil,........

© Dünya