İş dünyasında şirketler ve liderler ola­rak, yönetim konusunda bir ucu “saf pratik”, diğer ucu “katı teori” olan ge­niş bir skalada konumlanmaya çalışıyo­ruz. Ülkemizdeki işletme ekosistemi­ni gözlemlediğimde, yönetim kadroları­nın ekseriyetle pratik tarafa aşırı yakın durduğunu görüyorum. Teori, model ve metodolojiler; maalesef hâlâ “işi uzatan angaryalar” olarak algılanıyor.

İdeal senaryoda bu skalanın tam orta­sında durmamız gerekirken, on binlerce işletmemizin «pratiğe yakın» tarafta kü­melendiğine şahit oluyoruz. Eğer 1’i pra­tik, 10’u teori olarak kabul edersek; Türki­ye’deki işletme ağırlığının 1-2-3 eksenin­de sıkıştığını söyleyebiliriz. Bu durum, başlangıç aşamasında hızlı yol almayı, agresif büyümeyi ve ciro odaklı bir nakit akışı yaratmayı sağlıyor. Ancak asıl mese­le, bu büyümenin bir noktadan sonra «yö­netilemez» bir kaosa dönüşmesi.

“İnsan” değil, “sistem” sorunu

Büyüme, bilimsel bir modele ve siste­matiğe dayanmadığında, karar alıcılar tı­kanıklığı “insan kaynaklı” bir sorun ola­rak teşhis etme hatasına düşüyorlar. “Da­ha nitelikli ve çalışkan ekipler kurarsak sorun çözülür” yanılgısı, liderlerin da­ha fazla yorulmasına, tükenme noktasına gelmesine ve işi adeta omuzlarında........

© Dünya