Dünya çapında bir gastronomi gücü haline gelmek, sadece ürünün kalitesiyle değil, bu kaliteyi evrensel bir dille pazarlayabilme becerimizle doğru orantılıdır. Küresel tüketicinin vicdanına ve estetik algısına hitap eden güçlü bir Türkiye gastronomi kimliği inşa etmeliyiz.

İtalya, mutfağını bir kültürel kimlik olarak kodlayıp UNES­CO Somut Olmayan Kültürel Miras Listesi’ne taşıdığında, sade­ce yemekleri tescillemedi; aslında toprağını, tarihini ve insanını kü­resel bir marka haline getirdi.

Bugün, Ege’nin karşı kıyısı Gü­ney Yunanistan, Dünya Gastrono­mi Bölgesi unvanına göz dikerken, biz hâlâ bu kadim toprakların sun­duğu eşsiz mirası, olması gereken ekonomik ve kültürel ağırlık mer­kezine oturtmanın sancısını yaşı­yoruz.

Oysa sahip olduğumuz hazine, dünyanın hiçbir yerinde bir arada değil. Ancak artık kabul etmeliyiz ki iyi yemek sadece tabağa düşen malzeme değildir. İyi yemek; top­rağın sağlığı, çiftçinin onuru, ik­limin korunması ve yerel bilginin modern ekonomi ile buluşmasıdır.

Ege bir medeniyetin mutfağıdır

Ege Bölgesi, tarihin her döne­minde tarım ve gastronominin ana rahmidir. Zeytin, üzüm, incir ve ke­kik; sadece birer tarımsal ürün de­ğil, bu toprakların biyolojik tapu­sudur. İtalya örneğinde gördüğü­müz o “terroir” vurgusunu, Ege’nin her köyünde, her kadim ağacında görüyoruz. Ancak mesele, bu ürün­lerin sadece kaliteli olması değil, onları hikayeleştirerek küresel bir değer zincirine dönüştürebilmek.

Güney Yunanistan’ın 2028 Dün­ya Gastronomi Bölgesi adaylığı, as­lında sadece bir bölgesel kalkın­ma hamlesi değil, bir destinasyon yönetimi vizyonudur. Bizim de tüm Türkiye’yi kapsayan, ancak Ege’nin başı çektiği bir gastronomi diplomasisi kurmamız şart. Gast­ronomi turizmi sadece otel dolu­luk oranları değil; tarımsal üreti­min katma değerini 10 katına çıka­rabilecek bir kaldıraçtır.

Türkiye’nin gastronomi harita­sını yeniden çizmek için şu beş te­mel sütunu inşa etmeliyiz:

Standart değil, karakter gerekiyor

İtalya’yı İtalya yapan, standart­laşmış üretim değil, yerel karakte­rin markalaşmasıdır. Bi­zim incirimiz, zeytin­yağımız, üzümümüz sadece ihracat ka­lemi olmaktan çıkıp hikayesi olan birer kültürel değer hali­ne gelmelidir. Bir şişe zeytinyağının içine, o bölgenin iklim kri­zine karşı verdiği mücadeleyi, kooperatifleşen köylünün emeğini ve toprağın kadim bilgisini sığdır­malıyız. Markalaşma budur.

Sürdürülebilir bir gastronomi ekosistemi

İklim krizi kapımızda. Kurak­lık, tarımsal üretimi tehdit eder­ken gastronomi merkezi iddiasın­da bulunmak ancak toprağı ko­ruyarak mümkündür. UNESCO Somut Olmayan Kültürel Miras listesine girmek bir amaç değil, bu mirası gelecek nesillere sağlık­lı aktarmak için bir araçtır. Adil gıda,........

© Dünya