EĞİTİMLİYİZ AMA AÇIZ! |
Maddi olarak büyüdük, ekonomik imkânlarımızı genişlettik, konforu ve lüksü hayatımızın sıradan bir parçası hâline getirdik. Sofralarımız dolu, gardıroplarımız eksiksiz, evlerimiz gösterişli, teknolojik imkânlarımız sınırsız. Fakat bütün bu zenginliğin ortasında gözden kaçırdığımız büyük bir gerçek var.
Karnımız tok, ruhumuz aç!
Sevgiye, merhamete, şefkate, sorumluluğa açız, empatiye ve yardımlaşmaya açız. Başkasının acısını hissedemeyen, komşusunun açlığını fark etmeyen, yaşlının yalnızlığına, yetimin gözyaşına, mazlumun feryadına kayıtsız kalabilen bir toplum, maddi imkânları ne kadar artarsa artsın manevi bir yoksulluğun pençesindedir.
Bugün asıl sorgulamamız gereken ne kadar zenginleştiğimiz değil, zenginleşirken insanlığımızdan ne kadarını koruyabildiğimizdir.
İslam, insanı yalnızca bedenden ibaret görmez. İnsanın midesi kadar kalbinin, cebinin yanında vicdanının, dünyasının yanında ahiretinin de imar edilmesini ister. Peygamber Efendimizin (sav) müminleri birbirlerine merhamet ve şefkatte bir bedenin uzuvlarına benzetmesi, toplumsal hayatın temel ölçülerinden birini ortaya koyar. Bir uzuv acı çekerken diğerleri rahat edemiyorsa, bir insanın derdi de diğer insanları ilgilendirmelidir.
Kur'an'ın yetimi itip kakmayı, yoksulu doyurmaya teşvik etmemeyi ağır biçimde........