İnsan, kötülük karşısında doğduğu günkü hâliyle kalmaz. Bir kötülüğü ilk gördüğünde irkilir, ikinci kez gördüğünde üzülür, üçüncü kez gördüğünde şaşırır. Kötülük işlendikçe insanda kanıksama başlar.

Kötülüğün insan üzerindeki en büyük zaferi, kötülüğü normalleştirmektir. İslam toplumlarında emr–i bi’l–maruf neh–yi ani’l–münker farizası terk edildiğinden beri kötülük hızla yayılmakta ve normalleşmektedir. Artık nereye baksak bir münkeratla karşılaşmakta, ancak Müslüman olarak onu uyarma görevimizi aksatmaktayız.

Oysa Peygamber Efendimiz (sav), kötülük gördüğümüzde gücümüze göre elimizle, dilimizle ya da kalbimizle buğzetmemiz gerektiğini emretmişti.

Yaygınlaşan kötülük, sadece toplumdaki ahlaki yozlaşmayla sınırlı değil. Küresel çapta insanlığa yönelik suçlarda da hiç olmadığı kadar artış yaşanmaktadır.

Bugün dünyanın farklı coğrafyalarında insanlar öldürülüyor, çocuklar anne ve babalarının gözleri önünde hayatını kaybediyor, şehirler yıkılıyor, aileler parçalanıyor. Ekranlarımızdan bütün bunları izliyoruz. İlk zamanlarda içimiz gerçekten yanıyor. Bir süre sonra görüntüler çoğalıyor. Haberler birbirini takip ediyor. Ölüm sıradanlaşıyor.

İnsan, farkına bile varmadan alışıyor.

Peki insan kötülüğe neden alışır?

Çünkü vicdan da ihmal edildiğinde körelebilen bir nimettir. Rabbimiz, insanın işlediği........

© Doğruhaber