Biliyoruz ki Osmanlı dağıtıldığında, yeni sınırları Sykes-Picot çizdi; İngiltere, Fransa, İtalya ve Rusya onayladı. Öyle görünüyor ki çizilen sınırların son kullanılma tarihleri vardı ve sanki belirlenen miat doluyor.

Sykes-Picot denilen bu zatlar ve onların sahipleri küresel güçler, eğer isteselerdi Kürtlere de bu sınırlar içinde bir yer ayırabilirlerdi. Ama o günkü konjonktürde buna gerek duyulmadı.

Bunun başlıca nedeni Kürtlerin, Batı’nın kriterlerine göre istenen kıvamda olmayışıydı. Çünkü onlar İslam’ın emri olan ümmet esasında diretiyor, ulusalcı kafa ile sorunlarının çözülmeyeceğine inanıyorlardı.

Sykes-Picot’çuların aradığı şartlar bazı Arap, Türk ve Fars liderlerde mevcuttu. Makyavel’e çarçabuk adapte olanlar, Sykes-Picot’a da hemencecik alıştılar. Ama Ortadoğu denilen bu coğrafyanın kadim topluluğu olan Kürtlerin, Makyavel ve Sykes-Picot’a adapte olmaları, o yılların şartları içerisinde pek olası görülmüyordu.

Kürt meselesinin çözümünü son din ve kadim kültürde gören Kürtlere, İslami duruşları ve ümmet esasında ısrarlarından ötürü bir bedel ödettirilmeliydi. Bahsettiğimiz bedeli bizzat Sykes-Picot kesti ve dört parça halinde Türk, Arap ve Farsların hakimiyetinde, kendi topraklarında ama esir gibi........

© Doğruhaber