Önce Siverek’te sonra Kahramanmaraş’ta yaşanan elim hadise yüreklerimizi dağladı. Bir daha böyle acıların yaşanmaması en büyük dua ve temennimizdir.

Ancak bu yaşananlar uzun süredir büyüyen bir sessiz çöküşün yankısıdır.

Bu acı olaylar sadece bir “asayiş sorunu” değildir. Bu, bir anlam krizidir. Bu, bir yön kaybıdır.

Ekranlardan akan şiddetin, hayatın sıradan bir dili haline geldiğinin ispatıdır.

Hakikat ile kurgu arasındaki çizginin kaybedildiğidir.

12 yıllık zorla eğitimin ve maneviyattan kopuk maddiyata endeksli neslin ortaya çıkan mahsulleridir.

Kaybedilen masumlar, yaralanan canlar sadece birer istatistik değil, ihmal edilmiş bir ruh dünyasının, görmezden gelinen bir boşluğun tanıklarıdır.

Yazıktır, günahtır. Ne yitirilen canlar ne o acıyı çeken anne babalar ne korkudan titreyen çocuklar ne de bütün bir memleket bunu hak etmiyor.

Bugün okullarımızı kameralarla, demir kapılarla,........

© Doğruhaber