İki yıl içinde Gazze’de 20 binden fazla çocuk vahşice katledildi.

Tüm bu yaşanan vahşete rağmen soykırımcı katillere Amerika ve Avrupa’dan yardım gitmeye devam etti.

Hem öyle gıda yardımı gibi şeyler değil, bildiğiniz ölüm kusan silahlar, bir anda yüzlerce kişiyi paramparça eden devasa bombalar…

Dünyanın vicdan sahibi insanları isyanları yaşarken, sesini yükseltirken, gözyaşı dökerken birileri hiç umursamadı.

Soykırımcı katiller öldürdükleri çocuklara ait malzemelerle poz vermekten bile çekinmediler.

Amerika’nın, Avrupa’nın siyasetçileri, sanatçıları, filozofları, sermayedarları, aristokratları soykırımcıları haklı bulduklarında, sivillerin de savaş ortamında vurulabileceklerini söylediklerinde insanlıklarını kaybetmemişler hayretler içerisinde kalıyordu. Kimi yaşananların gerçeklikten uzak bir şey olduğunu, kısa süre içerisinde normal insani davranışların yeniden kendini göstereceğini düşünüyor ya da öyle umuyordu.

Hind Receb’in yaşadıkları, Hind Receb’e yaşatılanlar bir hataydı, diye düşündü bazı insanlar. 5 yaşındaki küçük çocuğa bilerek, hedef gözeterek tam 355 kurşun sıkmanın anlaşılır bir tarafı yoktu.

Kim 5 yaşındaki bir çocuğa 355 kurşun........

© Doğruhaber