İnsanoğlu hayatı boyunca pek çok elbise giyer. Fakat hiçbir libas ihram elbisesine benzemez.

Kimi zaman makamını, kimi zaman bilgisini, kimi zaman acılarını…

Ama ihram, bütün bu elbiselerin çıkarıldığı yerdir. İhram, bedenin değil, benliğin soyunmasıdır. Kulun “sahibim var” diyerek kendini Rabbine İsmail’ce adamasıdır.

Lebbeyk diyerek miraca yükselmesidir.

Arınmanın, paklanmanın, aklanmanın aşk ile yanmanın adıdır.

Mikât sınırında durur insan. Sadece bir çizgi değildir orası; dünya ile ahiret arasındaki eşiğin adıdır. Orada ne kimlik geçerlidir ne unvan. Beyaz bezlere bürünen bedenler, kefeni hatırlatır; telbiye dilde, teslimiyet kalpte yankılanır:

“Lebbeyk Allahümme lebbeyk…”

Bu salt bir söz değil, sadece... Rabb’inin çağrısına verilen sadakat yeminidir.

İhramda yasaklanan şeyler, aslında insanı kirleten alışkanlıklardır. Saçını koparmamak, tırnağını kesmemek, kokudan uzak durmak…........

© Doğruhaber